Eco-Cinema

Contagion (2011)

2012-01-27T21:55:00.004+02:00

H νέα ταινία του Steven Soderbergh χαρακτηρίζεται από την επιστημονική και κοινωνιολογική της ακρίβεια και ανατομία. Αφορά καταστάσεις, συμπεριφοράς σε προσωπικό και μαζικό επίπεδο σε μια περίοδο μεγάλης και ανεξέλεγκτης κοινωνικής κρίσης, όπως μια επιθετική και θανατηφόρα πανδημία. Αν και θα την τοποθετήσω στις Post-apocalyptic ταινίες, εντούτοις διαφέρει πολύ από τις συνήθεις του genre, γιατί δίνεται μεγάλη βαρύτητα στον ρεαλισμό εις βάρος της δραματοποίησης και των εφέ πανικού και καταστροφής. Η ταινία ελίσσεται σε πολλά επίπεδα, από πολλές προσωπικές ιστορίες διαφόρων εμπλεκομένων, μέχρι γενικές σκηνές από την κατάσταση στην πόλη, όπου διαφαίνονται η ψυχολογία του καθενός προσωπικά, η μαζική ψυχολογία, η προσπάθεια για στοιχειώδη οργάνωση και πόσο εύθραυστη είναι αυτή, η ευνοιοκρατία μεταξύ αυτών που έχουν αναλάβει την διαχείριση της κρίσης και πάρα πολλές τέτοιες συμπεριφορές, ατομισμού, ανάληψης προσωπικών ρίσκων, αλτρουισμού, αλλά και εξαπάτησης, μαζικής υστερίας, παραπληροφόρησης, κλπ. Χαρακτηριστική μορφή της ταινίας είναι ο μπλόγκερ που διατηρεί συνομωσιολογική ιστοσελίδα ο οποίος επιτίθεται στο ιατροφαρμακευτικό λόμπυ, πλασάροντας αμφίβολης αξίας εναλλακτική ιατρική και που προκαλεί με τον τρόπο του επιδείνωση της μαζικής υστερίας, αλλά και εμποδίζει την κοινωνική αποδοχή του εμβολίου που παρασκευάζεται.

Ο ολοκληρωτικά αρνητικά παρουσιαζόμενος ρόλος του μπλόγκερ, ο οποίος όμως στην πραγματικότητα διαδίδει μισές αλήθειες και μισά ψέμματα, αλλά και ο καθόλου σχολιασμός της επιπολαιότητας με την οποία επιλέγεται το εμβόλιο (σε μια ομάδα πιθήκων παρατήρησε ερευνήτρια θετική ανταπόκριση, οπότε το δοκιμάζει στον εαυτό της και έρχεται σε επαφή με τον μολυσμένο πατέρα της) αποτελεί και το μόνο ψεγάδι στην ταινία: εξαίρεται η «ουδέτερη» επιστήμη και η αυτοθυσία της, ενώ ουσιαστικά αποσιωπείται ο σκοτεινός ρόλος της στην υπηρεσία των φαρμακευτικών κολοσσών, ο οποίος ρόλος της αναδεικνύεται ελάχιστα και μη πειστικά μέσα από την συνομωσιολογική λογοδιάρροια του απατεώνα μπλόγκερ.

Βέβαια, μια τόσο επιθετική και θανατηφόρα πανδημία αντικειμενικά δεν θα άφηνε χρονικά περιθώρια για καλύτερη μελέτη της αποτελεσματικότητας του εμβολίου. Αλλά οι υποθέσεις-φιάσκο με τη γρίπη των πουλιών και των χοίρων είναι πολύ πρόσφατες, καθώς και ο ρόλος του διαδίκτυου και της κοινωνικής βάσης στην αποκάλυψή τους και στην γενικευμένη εναντίωση σε άσκοπους μαζικούς εμβολιασμούς. Συνεπώς, η ταινία, πέρα του μεγάλου ενδιαφέροντος της παρουσίασης μιας τέτοιας κοινωνικής κρίσης, σαν να ήθελε να αμαυρώσει τον ρόλο της κοινωνικής βάσης, ως αμαθούς και χειραγωγούμενου από επιτήδειους του διαδικτύου όχλου και να αποκαταστήσει την επιστήμη στην υπηρεσία της δημόσιας υγείας ως ουδέτερη, ανιδιοτελή και άδολη μπροστά σε μια επικείμενη επιδημία ή πανδημία. Ομως, επικίνδυνες δεν είναι μόνο οι φήμες, αλλά και οι αργυρώνητες αυθεντίες.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ο Αγνωστος (Unknown) (2011)

2011-12-06T19:12:00.007+02:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα κατασκοπευτική και ψυχολογική ταινία, που στρέφεται γύρω από το πόσο πραγματική και αδιαμφισβήτητη μπορεί να είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε, ακόμα και η αντίληψη για το εγώ μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε ταξίδι με τη γυναίκα του. Μετά από ένα ατύχημα και αφού αναρρώσει, επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, δεν τον αναγνωρίζει κανείς, ούτε η γυναίκα του, η οποία φέρεται να είναι παντρεμένη με άλλον και μάλιστα με χαρτιά και αποδεικτικά στοιχεία. Αρχίζει τότε ένας αγώνας για να αποδείξει την ταυτότητά του, που όμως αποδεικνύεται όλο και πιο πολύ πως είναι κάτι πολύ πέραν της θέλησής του και της αντίληψής του....

Πολύ ωραία ως εδώ, οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη, το σασπένς και η αγωνία σε κρατάνε καθηλωμένο μέχρι τα τελευταία λεπτά, αλλά το τέλος σε ξενερώνει κάπως: Σαν φθηνή προπαγάνδα για την διάδοση των μεταλλαγμένων, ειδικά σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου δήθεν θα βοηθήσουν στην πρόοδο και την ευημερία των φτωχών λαών!

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Network (1976)

2011-10-24T11:21:00.002+03:00

Μια βαθιά ανατομία των απανθρωποποιοημένων και κανιβαλικών ΜΜΕ και του καπιταλισμού εν γένει με την Φαίη Νταναγουέη, μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες της δεκαετίας του 70 και του παγκόσμιου κινηματογράφου, με 4 όσκαρ και πολλές σκηνές και ατάκες που άφησαν εποχή. Παρ’ όλα αυτά είναι δυσεύρετη στα DVD clubs και μόνο με κατέβασμα από το ιντερνετ μπορεί να την ξανααπολαύσει κανείς.

Ένα τηλεοπτικό κανάλι, στην προσπάθειά του να αυξήσει την τηλεθέαση γίνεται τόσο αδίστακτο και αμοραλιστικό ώστε από τη μια εκμεταλλεύεται τον απολυμένο εκφωνητή ειδήσεων που έχει μισοτρελαθεί και το παίζει τηλε-μεσσίας τοποθετώντας τον σε ζώνη μεγάλης ακροαματικότητας, από την άλλη δεν διστάζει να συνεργαστεί με τρομοκρατικές ομάδες ώστε αυτές να της δίνουν ως αποκλειστικότητα κινηματογραφημένο υλικό από τις επιθέσεις τους. Επιπλέον επιτρέπει κάθε λογής κριτική, ακόμα και ενάντια στα ΜΜΕ. Οι τηλεθεατές, λοιπόν, ακούν αυτό που θέλουν να ακούσουν, και όλοι δείχνουν να είναι ευχαριστημένοι αλλά κάπου η χειραγώγηση του κόσμου ξεφεύγει από τον έλεγχο και η επιχείρηση κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα….

Οι ερμηνείες και οι ιδέες που αναπτύσσονται είναι διαχρονικές και πάντα επίκαιρες, ο τηλε-κανιβαλισμός και η ισοπέδωση ιδεολογιών στον καπιταλισμό (ακόμα και το κομμουνιστικό κόμμα και οι τρομοκράτες τελικά αναλίσκονται στο να μετρούν ποσοστά τηλεθέασης και να διαπληκτίζονται για τα μερίδια των μετοχών και των συμφωνημένων). Η επιχείρηση των ΜΜΕ σχεδόν εφαρμόζει τον γνωστό αφορισμό «ο καπιταλισμός είναι ικανός να σου πουλήσει και το σχοινί που θα τον κρεμάσεις», μόνο και μόνο για να πιάσει τα υψηλά ποσοστά, η δε αδίστακτη παραγωγός, ζώντας μια ζωή εικονική μέσα σε στατιστικές και αριθμούς, ισοπεδώνει τα πάντα, ακόμα και τα προσωπικά της συναισθήματα, σε μια δε από τις πολλές σκηνές καυστικού χιούμορ της ταινίας, ερεθίζεται και φτάνει μέχρι και σε οργασμό με φαντασιώσεις ψηλών ποσοστών ακροαματικότητας.

Αξίζει να δείτε τον μισότρελο εκφωνητή να χειραγωγεί και να ξεσηκώνει τα πλήθη από την τηλεόραση σε μια εκπληκτική σκηνή: να βγαίνουν όλοι από τα παράθυρα (σαν από οθόνες τηλεόρασης) και να παπαγαλίζουν φωναχτά τα λόγια του.

Επίσης τον οικονομικό μεγιστάνα να μεταδίδει επιβλητικά υπό μορφή θεϊκής επιφοίτησης την «θεολογία-οντολογία» του καπιταλισμού στον μισότρελο εκφωνητή όπως ο Θεός στον Μωυσή στο όρος Σινά που του έδωσε τις 10 εντολές. Και το συναισθηματικό ξεγύμνωμα της νεαρής παραγωγού από τον μεσήλικα εραστή της, τη στιγμή του χωρισμού.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Ακόμα και η βροχή (Even the Rain) (2010)

2011-09-23T23:41:00.007+03:00

Βολιβία 2000. Η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί το νερό με την προτροπή της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η πολυεθνική που αγόρασε την ύδρευση τριπλασίασε την τιμή του νερού με αποτέλεσμα ο κόσμος να μη μπορεί να πληρώσει. Στην πόλη Κοτσαμπάμπα, κάποιες περιοχές της δεν είχαν καν δίκτυο και οι κάτοικοι δημιουργούσαν οι ίδιοι δεξαμενές και πηγάδια για συλλογή νερού. Το κράτος, πιστός υπηρέτης της πολυεθνικής που αγόρασε την ύδρευση απαγόρεψε τη συλλογή νερού ακόμα και της βροχής! Δημιούργησε δε ειδική αστυνομία νερού, που έλεγχε τα σπίτια και κατέστρεφε τις «αυθαίρετες» αυτές κατασκευές. Οι κάτοικοι απέναντι σε αυτή την απίστευτη καπιταλιστική παράνοια της απόλυτης ιδιωτικοποίησης ολόκληρου του κύκλου νερού στη φύση, εξεγέρθηκαν, κατέστρεψαν τα γραφεία της πολυεθνικής και ακύρωσαν την ιδιωτικοποίηση του νερού. Αυτά τα γεγονότα και ο πετυχημένος αγώνας των ντόπιων ονομάστηκαν «ο πόλεμος του νερού».

Πάνω σε αυτά τα πραγματικά γεγονότα είναι βασισμένη η ταινία «Ακόμα και η βροχή». Μάλιστα είναι γυρισμένη σε δύο επίπεδα, ένα από την εποχή του Κολόμβου και μετά και ένα στο σήμερα. Τοτε που οι Ισπανοί μετά τον Κολόμβο υποδούλωσαν τους ντόπιους ιθαγενείς και τους εκμεταλλεύονταν απάνθρωπα για να τους φέρνουν χρυσό και κάποιοι μοναχοί, με πιο γνωστούς τον Μοντεσίνος και τον Λας Κάζας, αποτελούσαν τη μόνη φωνή αντίστασης στην απληστία και στον παραλογισμό των κατακτητών να θεωρούν τους ιθαγενείς μη ανθρωπινα όντα και να τους εκμεταλλεύονται βάναυσα. Και στο σήμερα με τους παραλογισμούς του ιδιωτικού κεφαλαίου που στερεί ένα απόλυτο κοινωνικό αγαθό χάριν μιας αρρωστημένης απληστίας και κερδοσκοπίας που αγγίζει τα όρια της παράνοιας.

Πώς γίνεται αυτή η παράλληλη αφήγηση; Με τα γυρίσματα στη Βολιβία μιας ταινίας για τη σκοτεινή πλευρά της κατάκτησης της Αμερικής, στην οποία χρησιμοποιούνται ντόπιοι κομπάρσοι, ο βασικός πρωταγωνιστής των οποίων είναι και δυναμικό μέλος των κινητοποιήσεων υπέρ του νερού ως κοινωνικού αγαθού. Οι συμβολισμοί της συνέχισης του δράματος και της εκμετάλλευσης των ντόπιων από την Ισπανική κατάκτηση μέχρι σήμερα είναι εμφανέστατοι, τα συνεργεία γυρίσματος εκμεταλλεύονται και αυτά τους κομπάρσους, που συμμετέχουν μόνο με 2 δολάρια μισθό. Οι συντελεστές της ταινίας βρίσκονται συχνά σε δυσχερή θέση λόγω της κοινωνικής δράσης του πρωταγωνιστή που ξυλοκοπείται και φυλακίζεται από το καθεστώς, όμως αρχικά δεν προβληματίζονται και πολύ από κοινωνική σκοπιά για τις ταραχώδεις συνθήκες μέσα στις οποίες γυρίζουν την ταινία, νοιάζονται μόνο για την ολοκλήρωσή της. Με τον καιρό όμως αρχίζουν να κατανοούν τα γεγονότα και ειδικά ο σκηνοθέτης αποφασίζει προσωπικά να μείνει πίσω και να βοηθήσει την οικογένεια του κομπάρσου, όταν πλέον η εξέγερση έχει γενικευτεί και το συνεργείο φεύγει άρον-άρον για το αεροδρόμιο, οι δε ντόπιοι μετράνε τραυματίες και νεκρούς. Το τέλος της ταινίας είναι ιδιαίτερα συμβολικό και συγκινητικό.

Η ταινία πήρε ένα βραβειο στην Ισπανία προτάθηκε για Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, μπαίνοντας μέσα στις 10 προτάσεις

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε Trailer στο Youtube

Rise of the Planet of the Apes (2011)

2011-08-08T11:25:00.003+03:00

Μετά την κλασσική ταινία του 1968, τα 4 ακόμα σήκουελ και το remake του Tim Burton το 2001, θα πίστευε κάποιος ότι το θέμα έχει εξαντληθεί και λόγω έλλειψης πρωτοτυπίας δεν θα κινούσε πλέον άλλο ενδιαφέρον από σκηνοθέτες και σεναριογράφους . Όμως οι προβληματισμοί σχετικά με τις σχέσεις των ανθρώπων και των πιο κοντινών του εξελικτικά συγγενών πιθήκων (χιμπατζήδων, γοριλών και ουρακοτάγκων) συνεχώς ανανεώνονται με νέες παρατηρήσεις για τα πολύ ψηλά επίπεδα ευφυΐας τους και την έκφραση συναισθημάτων τους, η Ισπανία, μάλιστα, το 2008 προχώρησε σε νομοθεσία για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά τους, επεκτείνοντας την σχετική νομοθεσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και στους μεγάλους αυτούς πιθήκους. Οπότε το υλικό για μια ακόμα πολύ σημαντική ταινία αυτού του genre ήταν εδώ και χρόνια διαθέσιμο.

Στην ταινία, ένας νεαρός επιστήμονας, στην υπηρεσία μιας ασύδοτης φαρμακευτικής εταιρείας, κάνει πειράματα με χιμπατζήδες στην προσπάθειά του να δοκιμάσει ένα παρασκεύασμα με ιούς που αυξάνει την ευφυΐα, ώστε να χρησιμοποιηθεί μετά στους ανθρώπους που πάσχουν από Αλτσχάιμερ, όπως ο πατέρας του. Όμως εκ των πραγμάτων, οι πειραματισμοί αυτοί ενέχουν πολλούς απρόβλεπτους κινδύνους, ειδικά όταν παίζουμε με θέματα ευφυϊας και με γενικεύσεις και αναγωγές των αποτελεσμάτων των πειραμάτων από τα ζώα σε ανθρώπους. Ένα τέτοιο πείραμα αποβαίνει καταστροφικό και χάνει τη δουλειά του, όμως ενώ διατάσσεται η εξόντωση των πειραματόζωων χιμπατζήδων, ένα νεογνό διασώζεται από τον νεαρό το οποίο το υιοθετεί και το μεγαλώνει ο ίδιος. Αυτός ο χιμπατζής αναπτύσσει ιδιαίτερη ευφυία γιατί το φάρμακο πέρασε στα γονίδια της μάνας και μεταφέρθηκαν στο παιδί της. Όμως μετά από χρόνια, κάποιο ατυχές περιστατικό αναγκάζει τον νεαρό να κλείσει σε ζωολογικό κήπο τον χιμπατζή, μαζί με άλλους πιθήκους, ο οποίος πλέον εκεί μέσα συνειδητοποιεί την κατάσταση, την εκμετάλλευσή τους από τους ανθρώπους και σταδιακά οργανώνει την εξέγερσή τους. Ο νεαρός ανακαλύπτει άλλη πιο ισχυρή πατέντα φαρμάκου, παίρνει εγκριση για συνέχιση των πειραμάτων, όμως οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει για τα καλά….

Η ταινία συνεχίζει την χολυγουντιανή «αντισυστημική» κριτική, που είδαμε στο Αβαταρ, υπερ των δικαιωμάτων των ζώων αυτή τη φορά, και την ολοκληρωτική κριτική των πειραμάτων σε ζώα και των μεθοδεύσεων των φαρμακευτικών εταιρειών για την αύξηση των κερδών τους. Τα πειράματα σε ζώα όχι μόνο είναι ανήθικα, αλλά μπορεί να αποβούν και εξαιρετικά επικίνδυνα, όσα μέτρα ασφάλειας και να παρθούν, όσες δοκιμές και να γίνουν, η μεταφορά των αποτελεσμάτων σε άλλο είδος μπορεί να είναι ολέθρια, κάτι που έχει συμβεί πάρα πολλές φορές και στην πραγματικότητα. Ούτε υπάρχει πλέον στην ταινία ο «αγνός και άδολος» επιχειρηματίας, ο οποίος ξεγελάστηκε από κάποιον δόλιο σύμβουλο, αλλά στο τέλος αποκαθιστά την «τάξη»: η εταιρεία, κυριευμένη από την αλαζονεία της και τα κερδοσκοπικά κίνητρά της, τελικά νικιέται και καταστρέφεται κατά κράτος, ενώ οι συνέπειες των πειραμάτων της έχουν ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου.

Επιπλέον, οι εντυπωσιακές χολυγουντιανές σκηνές καταδίωξης, καταστροφής και σχετικών εφέ είναι περιορισμένες προς το τέλος του έργου, αντιθέτως το μεγαλύτερο μέρος του αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων με τους πιθήκους και την σταδιακή μεταμόρφωσή τους σε εξεγερμένα υποκείμενα. Δεν είναι λοιπόν μια ταινία που βασίζεται μόνο στα εντυπωσιακά εφέ της, αυτά έχουν λογική διάρκεια και δεν αναλώνει το χρόνο της μόνο σε αυτά.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε Trailer στο Youtube

Τριχωτή Επίθεση (Furry Veangeance) (2010)

2011-07-06T13:26:00.001+03:00

Παιδική ταινία με τον Brendan Frazer, ως έναν μηχανικό μεγάλης οικοδομικής πολυεθνικής real estate επιχείρησης που αγόραζε μεγάλες εκτάσεις δασών και φυσικών τοπίων για εκχέρσωση και οικοπεδοποίηση, προβάλλοντας ένα «πράσινο» προφίλ για να ξεγελάει τον ντόπιο πληθυσμό. Όμως δεν ξεγαλάει καθόλου τα ζωα του δάσους που επαναστατούν και κάνουν το βίο αβίωτο στον αφελή μηχανικό.

Ενδιαφέρων ο τρόπος παρουσίασης του προφίλ και των δόλιων μεθόδων της εταιρείας, όμως η ταινία είναι πολύ ερασιτεχνικά γυρισμένη και low budget, με πολλά κλισέ και με απόλυτα προβλεπόμενες πλοκή και κωμικές σκηνές που θα έλεγα πως ακόμα και παιδιά άνω των 10 ετών θα την θεωρούσαν μέτρια έως κακή.

Διαβάστε περισσότερα στο Internet movie Database

Δείτε trailer στο youtube

Η συντροφιά των λύκων (Loup) (2009)

2011-05-30T19:58:00.003+03:00

Η σχέση που αναπτύσσει με μια οικογένεια λύκων ένα νεαρό μέλος μιας φυλής Εσκιμώων της Σιβηρίας που εκτρέφουν κοπάδια ταράνδων και οι λύκοι είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί τους γιατί το χειμώνα σε αναζήτηση τροφής επιτίθενται στα κοπάδια τους. Ο νεαρός με αυτές τις πρωτόγνωρες και ανεπίτρεπτες λυκοφιλικές εμμονές του θεωρείται από τους υπόλοιπους περίεργος κι επικίνδυνος γιατί πιστεύουν πως καταστρέφει τις παραδόσεις και τη βάση της διαβίωσής τους.

Μια ιστορία που δείχνει την αντίφαση τέτοιων φιλοζωικών σχέσεων και αισθημάτων σε έναν άλλο κόσμο από τον δικό μας τον αστικό, αυτόν που επιβιώνει οριακά σε δύσκολα περιβάλλοντα και φιλοζωικές απόψεις σαν τις δικές μας θεωρούνται άκρως επικίνδυνες για την επιβίωσή τους. Αλλά από την άλλη, λύκοι και άνθρωποι μοιράζονται ένα κοινό φυσικό περιβάλλον, το οποίο, μαζί με την τοπική κοινωνία απειλείται με ολοκληρωτική καταστροφή πιο πολύ από την επέλαση του «πολιτισμού», παρά από τις περιστασιακά ανταγωνιστικές σχέσεις ανθρώπων και λύκων.

Διαβάστε περισσότερα στο Internet Movie Database

Δείτε trailer στο youtube

The Power of Words

2011-04-28T10:12:00.004+03:00

Μια ιστορία μικρού μήκους για τη δύναμη των λέξεων. Δεν έχει σχεδόν καμιά σημασία Τι λες (περιεχόμενο) αλλά Πώς το λες (μορφή). Κάτι που έχει μεγάλη εφαρμογή στην πολιτική χειραγώγηση και έλεγχο των μαζών.

Credits:
Music by: Giles Lamb
Director: Seth Gardner.
Cast: Bill Thompson, Beth Miller

Κυνόδοντας (Dogtooth) (2009)

2011-04-09T22:55:00.008+03:00

Δεν κατόρθωσε να πάρει το Οσκαρ. Μάλλον καλύτερα, αφού είναι μια δύσπεπτη και αναρχική ταινία, η οποία δεν ταιριάζει καθόλου με τις κατά κανόνα κλισέ και γκλαμουράτες ταινίες που βραβεύονται σε αυτή την γιαλαντζί διοργάνωση. Η προηγούμενη ελληνική ταινία που έφτασε σε αυτή την θέση ήταν η Ιφιγένεια του 1977 και παλιότερα, άλλες τέσσερις δραματικές, όπως Τα κόκκινα φανάρια, Το χώμα βάφτηκε κόκκινο, κλπ. Επίσης, εδώ στην Ελλάδα δεν εκτιμήθηκε σχεδόν καθόλου και ακόμα εκφράζονται έντονα συναισθήματα αποστροφής και καταδίκης από τον μέσο Ελληνα, ο οποίος συνεχίζει όλο και πιο πολύ να βυθίζεται σε μια συντηρητική μιζέρια και να εξακολουθεί να τιμά κατά κανόνα εύπεπτες, μελό και χαζοχαρούμενες ταινίες.

Η ταινία λέγεται πως έιναι ρημέηκ μιας παλιάς του 1973, το «Κάστρο της Αθωότητας», κάτι που δεν αναφέρθηκε στα credits. Δεν την έχω δει, αλλά από όσα διάβασα για αυτήν, υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες αλλά και θεμελιώδεις διαφορές. Σίγουρα πάντως βασίστηκε στο κόνσεπτ της.

Η υπόθεση, λίγο πολύ γνωστή: Ενας πατέρας κρατάει σε απόλυτη απομόνωση από τον έξω κόσμο μέσα σε μια έπαυλη στην εξοχή τα τρία του παιδιά από τότε που γεννήθηκαν μέχρι την εφηβική τους ηλικία. Η μητέρα συναινεί σε αυτή την παρανοϊκή παιδαγωγική επιλογή, ελέγχοντας και οι δυο στην κυριολεξία απόλυτα τι πληροφορία μπαίνει στο σπίτι, καθώς και το τι πρέπει και τι όχι να μάθουν τα παιδιά τους. Αυτά φθάνοντας στην εφηβεία λειτουργούν σαν καθυστερημένα με νοημοσύνη 4-5 χρονών, παίζοντας παιχνίδια νηπιακής ηλικίας, όπου μερικές φορές η παιδική αφέλεια και η κακόβουλη βία συνυπάρχουν και εναλλάσσονται.

Με ένα τυποποιημένο τρόπο αποστήθισης των επιτρεπτών γνώσεων, έχουν δημιουργήσει έναν λειτουργικό για αυτά, αλλά παρανοϊκό για εμάς κόσμο νοηματοδοτήσεων με λέξεις και σημασίες συχνά φαιδρά παραποιημένες, ειδικά για αντικείμενα ή ιδέες που, ξεφεύγοντας από τον αυστηρό έλεγχο, τύχαινε να φτάσουν στα αυτιά των τριών παιδιών. Ετσι, μαθαίνουν ότι «ζόμπι» είναι τα μικρά κίτρινα λουλουδάκια, «πληκτρολόγιο» είναι το αιδοίο και «μουνί» λέμε την λάμπα. Ότι στον έξω κόσμο καραδοκούν επικίνδυνα σαρκοφάγα ζώα όπως οι γάτες (αλιανιάρικα ζώα που δεν ελέγχονται με τίποτε), τις οποίες οφείλουμε να σκοτώσουμε πάραυτα μόλις «εισβάλουν» στον χώρο μας, τα δε περαστικά αεροπλάνα πάνω από τον ουρανό της έπαυλης είναι πολύ μικρά και ενίοτε πέφτουν στην αυλή και παίζουν με αυτά τα παιδιά. Αντιθέτως, ο «πιστός» σκύλος είναι αποδεκτό ζώο και σκοπεύει ο πατέρας να φέρει έναν αυστηρά εκπαιδευμένο, το οποίο υποτίθεται πως θα το «γεννήσει» η μάνα τους!

Όμως, η επί πληρωμή εκδιδόμενη υπάλληλος του πατέρα, για να ικανοποιεί τις ορμές του γιού, μεταφέρει άθελά της «απαγορευμένη» γνώση σε μια από τις κόρες, οπότε αρχίζει για αυτήν η προσωπική της ανταρσία. Όμως η αδυναμία σωστής επεξεργασίας αυτών των αποσπασματικών γνώσεων και η ένταξή τους στο δικό της γνωστικό και συναισθηματικό διαστροφικό σύμπαν καταντάει το επαναστατικό αυτό εγχείρημα μια φαιδρότητα, η κατάληξη του οποίου αφήνεται ανοιχτή στο τέλος και με συμβολικό τρόπο, ως η επαφή με «την έρημο του Πραγματικού», αυτού δηλαδή που είναι έξω από το νοηματοδοτικό μας σύμπαν και αδυνατούμε να το συλλάβουμε και επεξεργαστούμε.

Η ταινία βρίθει από συμβολισμούς και συσχετισμούς, από την Σπηλιά του Πλάτωνα, το θέατρο του παραλόγου, τον τρόπο νοηματοδότησης του κόσμου από την οικογένεια, την υπερβολή μιας αυταρχικής προστατευτικής πατριαρχικής οικογένειας και το πόσο διαστροφικό είναι ένα τέτοιο εγχείρημα, μέχρι τον παραλληλισμό αυτής της κατάστασης με ένα σύγχρονο αυταρχικό κράτος που επιβάλλει την εθνική του ιδεολογία και μυθολογία, δημιουργώντας έναν ευνουχισμένο, ετεροκαθορισμένο και αυτιστικό λαό, φυλακισμένο και χειραγωγούμενο μέσα από τους μύθους και τον λόγο της εξουσίας. Ο Ριζοσπάστης επιτέθηκε σφοδρά στην ταινία με μια μακροσκελή κριτική που αξίζει να διαβαστεί, όπου ο κριτικός ισχυρίζεται ότι στην ταινία χλευάζεται ουσιαστικά ο πάλαι ποτέ υπαρκτός σοσιαλισμός, αλλά σε αυτή του την προσπάθεια δικαιώνει απόλυτα την γνωστή παροιμία «όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται».

Οι «ανάρμοστες» σεξουαλικές σκηνές της ταινίας, που προκάλεσαν και σάλο στους εδώ ηθικολόγους, δείχνουν αθώες μέσα στην διαστροφικότητά τους, διακατεχόμενες πιο πολύ από περιέργεια και άγνοια των υποκειμένων, και καθόλου από λαγνεία και σχετική προκλητικότητα. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές με ένα νοσηρό και γκροτέσκο αυθορμητισμό των πρωταγωνιστών, προφανώς ενοχλητικό και σοκαριστικό για ένα συντηρητικό κοινό που έχει άλλη γνώμη για την αυστηρή οικογένεια και δε γνωρίζει τίποτε για το πόσο δυνητικά διαστροφικούς χαρακτήρες δημιουργεί η αυταρχική και απαγορευτική διαπαιδαγώγηση. Αλλά η τέχνη μπορεί να είναι και ενοχλητική, να προκαλεί δυσαρέσκεια και πόνο ταράζοντας τα νερά, δεν είναι μόνο ο ύμνος του ωραίου.

Δείτε trailer στο youtube

Οι μπάμιες και ο "μπάμιας"

2011-03-22T10:57:00.013+02:00

Ολοι θα ακούσατε τον δικαιολογημένο θόρυβο που έγινε γύρω από την κατά τα άλλα πολύ έξυπνη και αστεία διαφήμιση της ΓΕΡΜΑΝΟΣ. Ναι, είναι μια πολύ πετυχημένη ιδέα πάνω σε ένα σε γενικές γραμμές ξεπερασμένο και κατακριτέο θέμα οικογενειακών σχέσεων των δύο φύλων, το οποίο προφανώς ο διαφημιστής σκόπευε ή να το σατιρίσει, ή και να ανασκαλέψει κάποιες καταπιεσμένες πλέον διαθέσεις μέρους του αντρικού πληθυσμού της χώρας μας χάριν της πολιτικής ορθότητας.

Ολοι εμείς που είμαστε μακριά από τέτοιες παρωχημένες οικογενειακές σχέσεις θα βρούμε την διαφήμιση, χαριτωμένη και έξυπνη. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν βλέπουμε κάποια ταινία ή θέατρο όπου σατιρίζονται οικογενειακές καταστάσεις και ευτράπελα, τα οποία προφανώς τα βλέπουμε αποστασιοποιημένα και με κριτική χιουμοριστική διάθεση, αλλά μια διαφήμιση, η οποία, ενώ χρησιμοποιεί κώδικες τέχνης, αναζητώντας έτσι κάποια ποιότητα στην δραματοποίηση με στοιχεία τα οποία απαιτούν κάποια σκέψη για να εντοπιστούν και ερμηνευτούν σωστά, φιλοδοξώντας έτσι κάποια απεύθυνση σε ένα πιο μορφωμένο κοινό,

στην πραγματικότητα, ως διαφημιστικό σποτάκι που είναι, παίζεται δεκάδες φορές την ημέρα, ανάμεσα σ' έναν οχετό ανεπεξέργαστων πληροφοριών, απευθυνόμενο μαζικά σε ένα ετερόκλητο κοινό, το οποίο είναι και αυτό που ξημεροβραδιάζεται μπροστά στην τιβί, και του οποίου κοινού μεγάλη μερίδα του επικροτεί ή ζει μέσα σε τέτοια οικογενειακά περιβάλλοντα πατριαρχικών και σεξιστικών σχέσεων, ειδικά στην επαρχία. Οπότε, σε αυτές τις περιπτώσεις, η διασκεδαστική αυτή διαφήμιση μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει και ως επιβεβαίωση αυτών των σχέσεων είτε στο στυλ «Α, ρε να ζούσαμε σε άλλες εποχές τι θα σου έκανα» ή σε πιο ανθρωπιστική εκδοχή: «Ε, οκ, υπερβολικός ο άντρας, πρέπει να σεβόμαστε και να αγαπάμε το υποζύγιο του σπιτιού μας». Αλλωστε, ας έχουμε υπόψη μας πως στο σποτάκι η γυναίκα-νοικοκυρά ετοιμάζει το φαγητό και το προσφέρει στον άντρα της, ο οποίος προφανώς μόλις γύρισε σεκλετισμένος από τη δουλειά του, ακόμα και αν αυτός λάτρευε τις μπάμιες!

Αν ο διαφημιστής επιθυμούσε να σατιρίσει αυτές τις παρωχημένες και κατακριτέες σχέσεις θα όφειλε να σκηνοθετήσει το συμβάν σε μια άλλη εποχή με φουστανέλες και τσιγκελωτά μουστάκια και το σκηνικό να λειτουργούσε με ξεκαρδιστικούς αναχρονισμούς, όπως η περσινή διαφήμιση της VODAFONE με την ελληνική επανάσταση και τα κινητά, στην οποία, κατά τη γνώμη μου, πολύ άδικα της επιτέθηκαν θερμοκέφαλοι και ανεγκέφαλοι εθνοπατριώτες και αποσύρθηκε.

Ή θα όφειλε να φτιάξει μια σειρά σχετικών διαφημίσεων, στις οποίες να σατιρίζει φυλετικά εξουσιαστικά στερεότυπα και φαντασιώσεις και από τις δυο πλευρές, αφού με τα πακέτα πώλησής του βάζει ιδέες και στα δυο φύλα, μια και τα κινητά ούτως ή άλλως χρησιμοποιούνται από όλους. Αυτή είναι και η πρόταση των Νέων Πράσινων με το αντισπότ-απάντηση σε αυτή τη διαφήμιση του ΓΕΡΜΑΝΟΥ:

Επίσης, μια άλλη πολύ πετυχημένη διαφημιστική ιδέα, πάλι πάνω στην σύγκρουση οικογενειακών σχέσων παρόντος και παρελθόντος, που κάνει δημιουργική και χιουμοριστική χρήση τέχνης και διαφήμισης είναι τα ελληνικά διατροφικά προϊόντα ATHENOS που κυκλοφορούν από ξένη φίρμα στο εξωτερικό: Ο μοντέρνος κόσμος αναζητά το αγνό και παραδοσιακό της γιαγιάς στην διατροφή, αλλά σε αυτή του την αναζήτηση βρίσκεται αντιμέτωπος και αμήχανος και με κάποιες άλλες όχι και τόσο αρεστές και αποδεκτές όψεις του παραδοσιακού τις οποίες έχει απεμπολήσει προ πολλού:

Συνεπώς, συμφωνώ με την απόσυρση της διαφήμισης, εκτός και αν ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ αποφασίσει να υιοθετήσει και τις δυο εκδοχές των «μπαμιών», γυρίζοντας μια σειρά από σποτάκια που να σατιρίζουν στερεότυπα και εξουσιαστικές φαντασιώσεις και των δυο φύλων.

Οι Αντικαταστάτες (Surrogates) (2009)

2011-03-04T21:43:00.003+02:00

Επιστημονική φαντασία με τον Bruce Willis, που αναφέρεται σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον σχετικά με την κυβερνητική, το οποίο μάλλον έχει αρχίσει να διαγράφεται ήδη στον ορίζοντα: Οι άνθρωποι πλέον είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους σε μια κατάσταση ύπνωσης (χρήστες), καλωδιωμένοι μέσω μιας τεχνολογίας υπολογιστών που παράγει ανθρωποειδή (Surrogates) που ζουν τη ζωή που επιθυμούν οι χρήστες, οπότε ο κόσμος ουσιαστικά είναι μια εικονική προβολή από αυτά τα ανθρωποειδή και τις σχέσεις που αναπτύσσουν, φιλικές ή βίαιες, δεν έχει καμιά σημασία, μια και αν σκοτωθεί το ανδροειδές, ο χρήστης δεν έχει καμιά επίπτωση στην σωματική του ακεραιότητα. Η ιδανική λοιπόν ασφαλής κοινωνία είναι αυτή στην οποία είσαι απόλυτα ανενεργός! Όμως σε μια συμπλοκή ανδροειδών σκοτώνονται και οι χρήστες τους, το σύστημα λοιπόν κάπου έχει δεχτεί μια απρόβλεπτη και άγνωστη επιπλοκή και καλούνται κάποιοι να βγουν από τον ηλεκτρονικό τους λήθαργο της ασφάλειας στον έξω κόσμο, όπου όμως μπερδεύεσαι για το ποιος είναι πραγματικός και ποιος ανδροειδές…

Αν και η ιδέα είναι πολύ γόνιμη, η ταινία θα έλεγα ότι είναι συμπαθητική, μια πολύ καλή action movie, που όμως δεν ξεφεύγει από τα γνωστά κλισέ.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Strangers (2004) by Erez Tadmor & Guy Nattiv

2011-02-05T20:59:00.003+02:00

Μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους για την αιώνια διχόνοια Εβραίων και Αράβων. Μπορεί στις πατρίδες τους να είναι άσπονδοι εχθροί, μπλεγμένοι στα δίχτυα των γεωπολιτικών σχεδιασμών των δυναστών τους, όμως, μακριά από αυτές, ως μετανάστες ή αλλοδαποί σε άλλες χώρες μάλλον τους ενώνουν πιο πολλά πράγματα και τίποτε δεν τους χωρίζει. Μάλιστα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν έναν κοινό εχθρό: τον Ναζισμό, ο οποίος στο πρόσωπο του Εβραίου βλέπει τον παραδοσιακό εχθρό μίασμα της ανθρωπότητας και στον Αραβα βλέπει τον μελαμψό μετανάστη, δυνητικό φονταμενταλιστή ισλαμιστή, που του παίρνει τις δουλειές και απειλεί την καθαρότητα της "φυλής" του.

Θανάσιμος Επισκέπτης (Untraceable) (2008)

2011-01-20T11:43:00.007+02:00

Ένα αστυνομικό Θρίλερ στο μοτίβο των θρίλερ που καθόρισε η εξαιρετική ταινία Seven, με έναν serial killer που διαπράττει τελετουργικούς ή καλλιτεχνικούς φόνους και συγχρόνως πλησιάζει σταδιακά και απειλητικά στην προσωπική ζωή τον διώκτη του αστυνομικό συγχέοντας και συχνά αντιστρέφοντας τους ρόλους διώκτη και διωκόμενου.

Αυτό που κάνει ξεχωριστή αυτή την ταινία είναι το ότι οι τελετουργικοί φόνοι χρησιμοποιούν τις σύγχρονες τεχνολογίες του Διαδίκτυου και τις συχνά ανθρωποφαγικές συμπεριφορές που αναπτύσσονται σε αυτές, μια και ο άλλος απέναντι είναι μια εικονική προσωπικότητα, ένα απρόσωπο και άγνωστο στίγμα που μας απενοχοποιεί από το να του κάνουμε οποιοδήποτε κακό μπορούμε εκείνη τη στιγμή. Ετσι, αν κάποιος μας δηλώνει στο νετ ότι πρόκειται να αυτοκτονήσει, θα δούμε και σχόλια που θα τον ενθαρρύνουν ή αν κάποιος δείχνει κάποια ιδιόρρυθμη συμπεριφορά, οι προσωπικές επιθέσεις και γελοιοποιήσεις εναντίον του (cyberbullying) θα κάνουν το γύρο του κόσμου, με αναπαραγωγές των φωτογραφιών του, κλπ, κλπ που δεν αποκλείεται να τον οδηγήσουν και στην αυτοκτονία από αυτόν τον ασύλληπτης έκτασης διασυρμό. Όπως επισημαίνει ο Slavoj Zizek, στο διαδίκτυο δεν δείχνουμε μόνο ένα πλαστό εικονικό εαυτό, αλλά συγχρόνως και μια πραγματική σκοτεινή πτυχή του εαυτού μας, την οποία επιμελώς κρύβουμε/καταπιέζουμε στην πραγματική μας ζωή.

Στην ταινία λοιπόν, ο μανιακός δολοφόνος, τοποθετεί το θύμα του σε μια θανάσιμη και φρικτή παγίδα σε σύνδεση με το διαδίκτυο και την ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του ότι θα παρακολουθήσουν ον λάιν τον μαρτυρικό θάνατο κάποιου και ο θάνατος αυτού γίνεται πιο μαρτυρικός και φρικιαστικός όσο πιο πολύ αυξάνεται η επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας. Οποιος δηλαδή κάνει εστω από περιέργεια κλικ στο λινκ, έστω και αν φύγει μετά αμέσως αηδιασμένος, επιδεινώνει την κατάσταση και την αγωνία του θύματος, φέρνοντάς το πιο κοντά στον θάνατο. Πόσοι άραγε θα αντιστέκονταν έστω στο κλικ;

Το όλο κόνσεπτ της ταινίας είναι λοιπόν άκρως ενδιαφέρον και επικαιρο στη σημερινή κοινωνία του Big Brother και των νέων μορφών τύπου ρωμαϊκών αρρένων αιμοβόρων θεαμάτων και η ταινία πολύ καλή με αγωνία και σασπένς, έστω μέσα στα γνωστά κλισέ των σχετικών θρίλερ, όμως έχει ένα σοβαρό μείον: Είναι μια φτηνή προπαγανδιστική ταινία του FBI και των τάσεων για άσκηση ελέγχου στο διαδίκτυο. Θα έλεγα ότι είναι μια μεγάλης διάρκειας διδακτική προπαγανδιστική διαφήμισή του, όπου τσουβαλιάζει ενοχοποιώντας όλους τους νεωτερισμούς που θεωρούνται παράνομη δράση (download, κλπ) μέσα από ένα τρομολάγνο σενάριο που αποσκοπεί στην ευκολότερη επίτευξη συναίνεσης για ολοκληρωτικό έλεγχο του διαδικτύου. Όπως ακριβώς τσουβαλιάζουν μερικές ταινίες κατά των ναρκωτικών την ελεύθερη σεξουαλικότητα και τα στέκια της νεολαίας με τα ναρκωτικά, την σεξουαλική κακοποίηση, κλπ ενοχοποιώντας έτσι ολόκληρους τρόπους ζωής.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ghost Writer (2010)

2010-12-11T20:53:00.003+02:00

Η φετινή ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι αναφέρεται σε σύγχρονα πολιτικά ζητήματα σχετικά με τις καταπατήσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας από ΗΠΑ και Μ. Βρετανία.

Ενας άσημος συγγραφέας επιλέγεται ως ο συνεχιστής αφανης συγγραφέας των απομνημονευμάτων του πρώην Πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος ζει σε μια έπαυλη στην παραλία του Ατλαντικού στις ΗΠΑ με τη γυναίκα του και τη γραμματέα του, σε αντικατάσταση του προηγούμενου που βρέθηκε νεκρός από υποτιθέμενο ατύχημα. Όμως ο πρώην Πρωθυπουργός κατηγορείται ως υπεύθυνος για την απαγωγή και βασανισμό σε άλλη χώρα 4 Πακιστανών βρετανών υπηκόων ως ύποπτων τρομοκρατών. Η συνέχιση του έργου του προκατόχου οδηγεί το νέο συγγραφέα σε στοιχεία μεγάλης διαπλοκής σε θέματα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία του πρώην Πρωθυπουργού και σε βάσιμες υπόνοιες ότι ο προκάτοχός του δολοφονήθηκε ενώ πρόκειτο να παραδώσει κωδικοποιημένες αυτές τις αποκαλύψεις τους πολιτικούς του αντιπάλους, μπλέκοντας άσχημα τον εαυτό του και θέτοντας σε συνεχή κίνδυνο τη ζωή του….

Το έργο είναι στο γνωστό καθηλωτικό στυλ μυστηρίου των ταινιών του Πολάνσκι και λέγεται ότι στο πρόσωπο του Πρώην Πρωθυπουργού της ταινίας στηλιτεύεται ο πρώην πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Τόνυ Μπλέρ, στενός συνεργάτης και yesmen των επιλογών του Τζωρτζ Μπους.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

The Chaos Experiment (2009)

2010-11-14T21:57:00.005+02:00

Μια low budget ταινία με πρωταγωνιστή τον Βαλ Κίλμερ, στο στυλ του SAW, CUBE, κλπ που όμως χρησιμοποιεί το μοτίβο «εγκλεισμός μιας ομάδας ανθρώπων σε έναν υπό παρακολούθηση χώρο από ένα ψυχοπαθή και υποβολή τους σε βασανιστικό θάνατο» για να αναφερθεί στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Ενας ψυχοπαθής καθηγητής που δραπέτευσε από το άσυλο ισχυρίζεται στον διευθυντή μιας εφημερίδας ότι έχει κλείσει σε μια σάουνα ενός ξενοδοχείου 6 ανθρώπους, θέλοντας να αποδείξει τις συνέπειες της υπερθέρμανσης του πλανήτη στους ανθρώπους και το κοινωνικό χάος που θα προκληθεί, ζητώντας να το δημοσιεύσει. Συλλαμβάνεται και ανακρίνεται, όμως ο αστυνομικός δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει αν αυτά που λέει συμβαίνουν τώρα, αν έχουν ήδη συμβεί και τα θύματα είναι πλέον νεκρά ή αν όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας του ψυχοπαθή.

Παράλληλα, δείχνει και το δράμα των 6 ανθρώπων που έχουν εγκλειστεί στη σάουνα, σιγά-σιγά να τρελαίνονται, να αυτοκτονούν από απόγνωση, να επιτίθενται ο ένας στον άλλο, κλπ, επιβεβαιώνοντας την οικο-κοινωνική θεωρία του καθηγητή για τις συνέπειες της υπερθέρμανσης.

Στο τέλος καλούνται οι γιατροί του ψυχιατρείου να τον παραλάβουν, αλλά ο γιατρός που τον επέβλεπε και η γυναίκα του ήταν δύο από τα 6 θύματα, τα οποία στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτες του καθηγητή στο μακάβριο πείραμά του, οι οποίοι απλώς ήθελαν να νοιώσουν τις δυνατές συγκινήσεις της πρόκλησης χάους στις κοινωνικές σχέσεις σε ακραίες καταστάσεις και δεν τους ενδιέφεραν οι οικολογικές ευαισθησίες του ασθενή τους. Μάλιστα δυσανασχέτησαν που δραπέτευσε και πήγε και ανέφερε όλα αυτά σε τύπο και αστυνομία, ευτυχώς που δεν έγινε πιστευτός, οπότε σκέφτονται να τον βγάλουν από τη μέση.

Σας λέω και το τέλος γιατί η ταινία είναι αρκετά βαρετή και με πολύ κουραστικό μοντάζ, με μόνα ενδιαφέροντα την υπόθεση και 2-3 καλές ηθοποιίες, που όμως πάνε χαμένες σε ένα κακό σενάριο, οπότε δεν σας τη συνιστώ.

Διαβαστε περισσότερα στο Internet movie data base

Δείτε trailer στο youtube

"Happiness Machines" από το Zeitgeist Movement

2010-10-07T16:41:00.009+03:00

Αποτελεί το πρώτο μέρος από την τετραλογία "The Century of the Self" και αναφέρεται στον τρόπο χειραγώγησης των μαζών και τις έντεχνα κατασκευασμένες αυταπάτες μέσα στις οποίες ζει βυθισμένος ο κόσμος, οι οποίες βασίζονται στην έξυπνη χρήση των θεωριών του Φρόιντ για τς ασυνείδητες επιθυμίες, από τον ανιψιό του Edward Bernays που τις εφάρμοσε κατά κόρον και θρασύτατα στον διαφημιστικό τομέα, στην διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης, ιδεολογίας, κλπ.

Διαβάστε ΕΔΩ ένα μακροσκελές αλλά πολύ ενδιαφέρον κείμενο σχετικά με αυτόν και ακολούθως δείτε την ταινία (στην οποία βασίστηκε και το άρθρο) σε έξι μέρη στο youtube και με ελληνικούς υπότιτλους:

Repo Men (2010)

2010-09-30T12:12:00.004+03:00

Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που, παρόλα τα μεγάλα ονόματα (Τζουντ Λο και Φόρεστ Γουάιτάκερ) και το πολύ ενδιαφέρον θέμα της, αυτό της στυγνής εκμετάλλευσης των ασθενών από βιομηχανίες παραγωγής οργάνων, κάπου έχανε στο σενάριο και την πλοκή: δεν σε αφήνει ιδιαίτερα ικανοποιημένο, χωρίς να έχεις δεις κάτι το συγκλονιστικό πάνω στο θέμα το οποίο επεξεργαζόταν.

Σε μια μελλοντική δυστοπική εποχή, η τεχνολογία οργάνων έχει προχωρήσει πολύ, παράγονται συνθετικά πανομοιότυπα για κάθε άνθρωπο από βιοτεχνολογικούς επιχειρηματικούς κολοσσούς, αλλά με απαγορευτικές τιμές που σε κρατάνε χρεωμένο σχεδόν για όλη σου τη ζωή, με απάνθρωπους όρους στα ψιλά των συμβολαίων, πως άμα καθυστερήσει μια δόση, μετά από ένα τελεσίγραφο, εισβάλλει ειδική ομάδα κρούσης στο σπίτι σου και σου «κατάσχει» (αφαιρεί δηλαδή) επί τόπου το όργανο, αδιαφορώντας για το αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις μετά. Μια υπερβολική αλλά καθόλου απίθανη προοπτική αν τα πάντα στην υγεία ελέγχονται από τις επιχειρήσεις και το κεφάλαιο…

Ο πρωταγωνιστής ανήκει σε μια τέτοια ομάδα και αυτό δημιουργεί ηθικά προβλήματα στη σχέση του και την οικογένειά του, οπότε παραιτείται για μια κατώτερη μισθολογικά θέση στην εταιρεία. Ομως, μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό αναγκάζεται να κάνει μεταμόσχευση καρδιάς και να καταχρεωθεί στην εταιρεία του, μη μπορώντας να ξεπληρώσει τις δόσεις. Κι έτσι ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό με στόχο τώρα αυτόν που από θύτης έγινε θύμα….

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Inception (2010)

2010-08-27T02:21:00.005+03:00

Η νέα πολυαναμενόμενη ταινία του Νόλαν με τον Leonardo Dicaprio, όχι μόνο άξιζε την αναμονή, αλλά μάλλον θα είναι η ταινία της χρονιάς και μια από τις καλύτερες και πιο καλά επεξεργασμένες ταινίες σχετικά με προβληματισμούς για την αντίληψη της πραγματικότητας που έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια, δίπλα στο Matrix, Total Recall, Memento, κλπ.

Σε μια μελλοντική εποχή, αναπτύσσεται μια τεχνολογία που δίνει τη δυνατότητα, από τη μια να μπαίνεις στα όνειρα κάποιου σε διάφορα επίπεδα παίζοντας με σχετικά πραγματικά φαινόμενα υπνικών καταστάσεων και από την άλλη να μπορείς να εμφυτεύεις ιδέες ενώ βρίσκεσαι στο ίδιο όνειρο μαζί με το θύμα-στόχο. Την τεχνολογία αυτή την χρησιμοποιούν στην ταινία οικονομικοί μεγιστάνες σε μια προσπάθεια να επηρεάσουν και να κάνουν ζημιά τους ανταγωνιστές τους. Οι δε ανταγωνιστές αναπτύσσουν και αυτοί στα δικά τους όνειρα μηχανισμούς άμυνας απέναντι στους εισβολείς, που γίνονται όλο και πιο ισχυροί όσο πιο πολύ ένα όνειρο διαδραματίζεται με υλικό από βαθύτερα στρώματα ασυνείδητου μέσα από διαδοχικά όνειρα μέσα σε όνειρα. Η επεξεργασία τόσο περίπλοκων θεμάτων είναι δοσμένη με πολύ κατανοητό τρόπο και μάλιστα έχει και εξαιρετική συνέπεια σε δύσκολα θέματα όπως αυτοαναφορές, συνειδητοποίηση του ότι ονειρεύεσαι όταν είσαι σε όνειρο και καταστάσεις που δεν έχουν νόημα στην πραγματικότητα.

Στην ταινία ο ικανότερος χρήστης αυτής της τεχνολογίας αναλαμβάνει το πιο δύσκολο έργο, να εμφυτεύσει ιδέες ενώ θα μπει με την ομάδα του στα όνειρα του στόχου του, ενός επιχειρηματία που οι ανταγωνιστές του επιθυμούν να εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις του με ανίατη βαριά αρρώστια πατέρα του. Όμως υπάρχουν πολλά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, όπως το όχι τόσο καθαρό ασυνείδητο του χρήστη αυτού, που στοιχειώνεται από την ανάμνηση της γυναίκας του που αυτοκτόνησε, η δύσκολη σχέση του άρρωστου μεγιστάνα με το γιο του και η καλή γνώση αυτού της σχετικής τεχνολογίας με πολλούς ονειρικούς μηχανισμούς άμυνας. Αν και στρατολογεί τους καλύτερους συνεργάτες, χημικούς για τα υπνωτικά, αρχιτέκτονες ονείρων για τον σχεδιασμό και την πειστική απεικόνιση του περιεχομένου του ονείρου και μεταμφιεστές που μπορούν να αλλάζουν πειστικά πρόσωπα, οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι, όχι μόνο να αποκαλυφτούν, αλλά και να παραμείνουν για πάντα παγιδευμένοι στον κόσμο των ονείρων αν κάτι πάει στραβά. Μάλιστα ο πρωταγωνιστής, συχνά κάνει ελέγχους με μια σβούρα για το αν είναι ξύπνιος ή σε όνειρο (αν η σβούρα γυρίζει ασταμάτητα, είναι σημάδι ότι είσαι σε όνειρο) αφού δεν έχεις πάντα την ικανότητα να το αντιληφθείς αν το περιεχόμενο του ονείρου είναι άριστα σχεδιασμένο….

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε Trailer στο Youtube

Ο Κλέφτης των ποδηλάτων (Ladri di Biciclette) (1948)

2010-07-28T11:39:00.009+03:00

Διαβάζοντας για αυτή την ταινία στο εξαιρετικό κινηματογραφικό blog των crispy & navarino-s “Rear Window” , αποφάσισα να την ξαναδώ μετά από πολλά χρόνια και να την παρουσιάσω κι εγώ. Οχι φυσικά από σκηνοθετική και υποκριτική σκοπιά, αυτό το έκαναν με άριστο τρόπο οι παραπάνω bloggers. Θα σχολιάσω όμως ένα κοινωνικό πλαίσιο της ταινίας, το οποίο τότε θεωρούνταν δεδομένο και αυτονόητο, αλλά σήμερα, που αυτό το πλαίσιο έχει εκλείψει, κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στον σύγχρονο θεατή και τον οδηγεί να δει την ταινία και μέσα από αυτό το νεοαναδυόμενο μάτι.

Αναφέρομαι στην γενικευμένη χρήση του ποδηλάτου ως σημαντικού μεταφορικού μέσου, αλλά και μέσου επιβίωσης. Η ταινία είναι γυρισμένη σε μια εποχή που κυκλοφορούσαν ελάχιστα ΙΧ αυτοκίνητα από λίγους προνομιούχους και το ποδήλατο ήταν ένα απαραίτητο εργαλείο του κόσμου για τις καθημερινές μετακινήσεις του, στη δουλειά, στα ψώνια, στις υπόλοιπες δουλειές του. Για να συλλάβουμε καλύτερα αυτό, ας σκεφτούμε ότι σήμερα δεν θα έκανε καμιά αίσθηση το γύρισμα μιας τέτοιας ταινίας: η κλοπή ενός ποδηλάτου την σήμερον ημέρα είναι ένα κοινότατο και ανώδυνο παράπτωμα. Ακόμα και σε τυχόν remake της θα έπρεπε να γίνουν κάποιες προσαρμογές στην εποχή μας που να έχει νόημα: πχ "ο κλέφτης μηχανής ή αυτοκινήτου".

Οι πόλεις ήταν φυσικά πιο ανθρώπινες με πολύ πράσινο και πολύ ελεύθερο δημόσιο χώρο, όπως βλέπουμε στην ταινία. Όμως η κυριαρχία του ΙΧ αυτοκινήτου και η αντικατάσταση του αθόρυβου, υγιεινού, εύχρηστου και ελεύθερου από ρύπους ποδηλάτου με ένα μέσο που έχει ακριβώς τα αντίθετα χαρακτηριστικά, καταβρόχθισε πολύ μεγάλο μέρος του δημόσιου χώρου για την ελεύθερη και άνετη μετακίνηση, οδηγώντας τις σημερινές πόλεις σε αυτό το ανυπόφορο και ψυχοφθόρο χάλι.

Η χρήση του ποδηλάτου μειώθηκε δραματικά, μια και οι αξίες της ταχύτητας (ο χρόνος είναι χρήμα), της άνεσης (να μην ιδρώνεις και κοπιάζεις άσκοπα) και του κοινωνικού στάτους (όσο πιο ακριβό και μεγάλου κυβισμού το αμάξι, τόσο πιο σπουδαίοι αισθανόμαστε, ας είναι καλά και οι σχετικές διαφημίσεις) θεωρήθηκαν πολύ πιο σπουδαίες από την ποιότητα ζωής, το καθαρό περιβάλλον, τους ελεύθερους χώρους. Ετσι το ποδήλατο σταδιακά υποβιβάστηκε σε μέσο ψυχαγωγίας και πλέον ελάχιστοι ιδεολόγοι, ειδικά στη χώρα μας και κυρίως στις μεγαλύτερες πόλεις μας, το χρησιμοποιούν ως μέσο μετακίνησης στην πόλη, αλλά πάλι ως συμπληρωματικό του ΙΧ που σχεδόν όλοι κατέχουν.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη πίεση στις δημοτικές αρχές από κινήματα πολιτών για την αναβάθμιση του ρόλου του ποδηλάτου στις πόλεις, οπότε και οι δήμαρχοι έχουν αρχίσει να δείχνουν ενδιαφέρον, αλλά από ό,τι φαίνεται μόνο για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Δεν έχουν μπει καν στη λογική του περιορισμού του ΙΧ υπέρ του ποδηλάτου και άλλων εναλλακτικών μέσων μεταφοράς, συνεχίζοντας να πριμοδοτούν αβασάνιστα την αυτοκίνηση. Διοργανώνουν φιέστες με ποδήλατα, αλλά μέσα από μια λογική που ΔΕΝ προβάλλει το ποδήλατο ως μια από τις εναλλακτικές λύσεις για το κυκλοφοριακό. Εξακολουθούν να το προβάλλουν κυρίως ως μέσο ψυχαγωγίας, διοργανώνοντας αγώνες με ακροβατικά ποδήλατα σε περιορισμένους χώρους σε πάρκα, χαλαρές ποδηλατοβόλτες, σε πλακόστρωτα και σπάνια σε κεντρικούς δρόμους, κλπ. Στην δε παγκόσμια μέρα χωρίς αυτοκίνητα (22 Σεπτέμβρη), εκεί η υποκρισία περισσεύει: Ούτε καν μείωση της αυτοκίνησης για μια μέρα δεν συμβαίνει!

Οσο για τις σχετικές υποδομές που απαιτούνται για να ενθαρρυνθεί μια γενικευμένη χρήση του ποδηλάτου, αυτές γίνονται με τη μέγιστη προχειρότητα, οπότε αυτοκαταργούν από μόνες τους την χρήση τους: κάκιστος σχεδιασμός, καθόλου ασφάλεια και κανόνες ΚΟΚ, αδιαφορία για μετέπειτα προστασία και περιφρούρηση της λειτουργίας τους και της μη χρήσης τους για πάρκινγκ.

Όλα αυτά ήταν αδύνατο να τα διαισθανθεί ένας θεατής των δεκαετιών 50-60 της ταινίας, που θεωρούσε το ποδήλατο ως το εργαλείο του φτωχού, αλλά μπορεί να τα εντοπίσει στην ταινία με πικρία ένας σύγχρονος θεατής, ειδικά της χώρας μας και να διαπιστώσει ότι μπορεί να ελευθερώθηκε από τα δεσμά της φτώχειας και της ανέχειας, αλλά σκλαβώθηκε σε άλλους τομείς. Και με την επερχόμενη κρίση στη χώρα μας θα ξαναφορτωθεί από ό,τι φαίνεται και τα δεσμά της φτώχειας και οικονομικής ανέχειας, δίπλα στα νεότερα αυτά δεσμά του. Ή ίσως να είναι και η μοναδική ευκαιρία να αναστοχαστεί ταυτόχρονα πάνω σε αυτά.

Επιπλέον, η γενικευμένη αυτοκίνηση και η συμπίεση του χρόνου μας, έχουν συμβάλλει τα τελευταία χρόνια σε ένα νέο μοντέλο αγοράς, βγάζοντας σιγά σιγά αυτήν και τα μίνι μαρκετ έξω από τις γειτονιές και την πόλη, δημιουργώντας απρόσωπα μεγακαταστήματα σε απαγορευτική απόσταση από τις κατοικίες μας για εύκολη πρόσβαση με ποδήλατο ή με τα πόδια. Οπότε η χρήση αυτοκινήτου και για το κουβάλημα μεγάλης ποσότητας αγαθών για όλη τη βδομάδα γίνεται ολοένα και πιο αναγκαστική.

Η γενίκευση της χρήσης μέσων μετακίνησης, που όχι μόνο είναι καθαρά, αλλά δεν έχουν καν καθημερινό οικονομικό κόστος (ποδήλατο –πόδια) είναι λοιπόν δεμένη με ένα άλλο κοινωνικό μοντέλο, αυτό της επανοικειοποίησης των ελεύθερων χώρων, της αναβιωσης της γειτονιάς ως αυτάρκη κοινωνικού χώρου, της στήριξης των πολλών και μικρών αγορών σε γειτονιές και κατά συνέπεια της ελαχιστοποίησης των μετακινήσεων για δουλειά σε μεγάλες αποστάσεις από τον χώρο διαμονής με τη χρήση εκσυγχρονισμένων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς όταν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ειδάλλως, η γενικευμένη αυτοκίνηση θα είναι ο κανόνας και το ποδήλατο στην καλύτερη θα είναι ένα απλό συμπληρωματικό μέσο μετακίνησης, και αυτό μόνο όπου υπάρχουν αξιοπρεπείς υποδομές.

Ας γυρίσουμε και στην ταινία, την οποία συνιστώ κι εγώ ανεπιφύλακτα, όσο και αν είναι κακοποιημένη από τη φθορά του χρόνου.

Agora (2009)

2010-07-16T12:08:00.004+03:00

Η νέα ταινία του Amenabar διερευνά τη ζωή και το έργο της φιλοσόφου Υπατίας της Αλεξάνδρειας. Στο ρόλο της Υπατίας η γνωστή Rachel Weisz.

Σε γενικές γραμμές, η ιστορία της είναι γνωστή. Εξέχουσα προσωπικότητα των γραμμάτων και των επιστημών εκείνης της εποχής, μπήκε στο στόχαστρο πολιτικών διενέξεων και της διαμάχης ειδωλολατρών και χριστιανών και δολοφονήθηκε βάναυσα από τον χριστιανικό όχλο. Στην πραγματικότητα βέβαια δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους, από ό,τι φαίνεται από τα ελάχιστα σωζόμενα κείμενα που αναφέρονται σε αυτήν.

Στην ταινία ο Αμενάμπαρ διατηρεί σε γενικές γραμμές την ιστορική ακρίβεια των γεγονότων (καταστροφή του Σεράπειου από τους χριστιανούς, συγκρούσεις εβραίων και παραβολάνων (ας πούμε παραστρατιωτικά χριστιανικά τάγματα που αρχικά είχαν φιλανθρωπικό σκοπό, αλλά δρούσαν τραμπούκικα στην υπηρεσία του χριστιανισμού και των επίγειων αρχόντων του) αλλά την παραβιάζει σε πολλές λεπτομέρειες, τις περισσότερες φορές δημιουργικά για να πετύχει τον σκοπό του, σε λίγες όμως περιπτώσεις αδικώντας την υπόληψη των ιστορικών προσώπων.

Πολλά ιστορικά γεγονότα συμπυκνώθηκαν στην περίοδο της ζωής της Υπατίας ενώ ήταν προγενέστερα ή μεταγενέστερα αυτής, της αποδίδονται επιστημονικές θεωρίες και ανησυχίες που δεν υπήρχαν καν σε άνθηση εκείνη την εποχή (πχ η ηλιοκεντρική αμφισβήτηση του γεωκεντρικού συστήματος του Πτολεμαίου, ενώ απλώς έκανε στην πραγματικότητα κάποιες επουσιώδεις συμπληρώσεις και διορθώσεις στο συγκεκριμένο έργο του).

Ο επίσκοπος Συνέσιος ήταν μαθητής της που πέθανε πριν από αυτήν και την θαύμαζε ως φιλόσοφο σε όλη του τη ζωή, ενώ στο έργο εμφανίζεται ως εχθρικά διακείμενος απέναντί της και στις ηλιοκεντρικές θεωρίες της, αφήνοντάς την στην τύχη της, την περίοδο που έρχονταν το τέλος της.

Επίσης δεν υπάρχει καμιά ιστορική υπόνοια ότι ο Επαρχος Ορέστης ήταν μαθητής της και ο παραλήπτης μιας από τις πιο διάσημες «χυλόπιτες» στην ιστορία, του μαντηλιού με τα αίματα της εμμηνόρροιας της Υπατίας. Και φυσικά, ο σκλάβος χριστιανός είναι τελείως φανταστικό πρόσωπο, ο οποίος κάνει το πραγματικό ανατριχιαστικό τέλος της να γίνει πιο ανώδυνο στην ταινία.

Η ταινία γενικά παρουσιάζει ως σκοταδιστές και όχλο τους χριστιανούς και την Υπατία ως ορθολογίσρια επιστήμονα με νοοτροπία από Γαλιλαίο και μετά, που προκαλεί σύγκρουση των δύο κοσμοθεωριών. Στην πραγματικότητα η Υπατία ήταν μυστικιστική νεωπλατωνική φιλόσοφος που δεν είχε προβλήματα με τους Χριστιανούς, αφού είχε και πολλούς μαθητές από αυτούς, ήταν ιδιαίτερα αγαπητή σε πολλούς από αυτούς και οι φιλοσοφίες της κάθε άλλο παρά έρχονταν σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις ιδέες του χριστιανισμού.

Σκοπός του Αμενάμπαρ ήταν να μεταφέρει την μοντέρνα διένεξη επιστήμης-θρησκείας στο πρόσωπο της Υπατίας, η δολοφονία της οποίας αποτελεί συμβολικό κομβικό σημείο της καταστροφής του αρχαίου πνεύματος από τον χριστιανισμό και της επικράτησης του θρησκευτικού σκοταδισμού στο ελεύθερο και ορθολογιστικό πνεύμα. Aυτό το πετυχαίνει, αν και θα έλεγα πως η ταινία είναι κάπως κουραστικά αργή στην εξέλιξή της. Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω πως αυτή η σύγχρονη σύγκρουση επιστήμης και θρησκείας στην σημερινή πραγματικότητα είναι σύγκρουση δύο «ιερατείων» στην διεκδίκηση της χειραγώγησης του κόσμου, είτε μέσω της επίκλησης μιας μεταφυσικής δύναμης, είτε μέσω της αναγωγής και επιβολής του γίγνεσθαι σε διαχειριζόμενη από «ειδικούς» «ύλη», ακόμα και της σκέψης και της φαντασίας, υποβαθμίζοντας την ομορφιά της φύσης σε διαχειρίσιμο φυσικό πόρο και το ανθρώπινο πνεύμα σε διαχειρίσιμα γονίδια και νευρωνικά δίκτυα. Επιβολή της μια για πάντα εξ αποκαλύψεως «Αλήθειας» ή επιβολή της τρέχουσας μετά από επιστημονικές «έρευνες» «Αλήθειας»… Επιλογή μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης δηλαδή…

Διαβάστε σε τρία μέρη μια λεπτομερή αντιπαραβολή των ιστορικών γεγονότων της ζωής και του έργου της Υπατίας και πώς αυτών τροποποιούνται ή παραμορφώνονται στην ταινία σε τρία μέρη

Part 1
Part 2
Part 3

Δείτε trailer στο youtube

A multi-awarded multi-faced blogger!

2010-07-05T13:41:00.007+03:00

Best blog award από την Vipera Lebetina και στα 3 μου blogs και με ιδιαίτερη μνεία στην απονομή του βραβείου!

και

Βραβείο Φιλίας από την Κατερίνα στα δύο από αυτά!

Ε, μάλλον καβάλησα λίγο το καλάμι μου φαίνεται, όμως είχα καιρό να πάρω βραβείο, οπότε θα με συγχωρέσετε. Τις ευχαριστώ πολύ λοιπόν και εγώ απονέμω ακολούθως ένα διπλό award σε:

Vipera Lebetina (το πιο πολύπλευρο ίσως blog από το πιο πολυμαθές για την ηλικία του άτομο που έχω γνωρίσει και στην πραγματική και στη δικτυακή ζωή μου, θα μπορούσε χωρίς υπερβολές να αναλάβει την διαχείριση του wikipedia! Αν δε θες άλλο ένα ίδιο βραβείο πάρε μόνο το δεύτερο, χαχα!)

Crispy (και στα τρία Blogs της φυσικά, δύσκολα να ξεχωρίσω κάποιο)

navarino's (είμαι βέβαιος ότι αυτό το Blog δεν έχει χάσει βραβείο από μένα, οι γλαφυρες και καυστικές αναλύσεις είναι δοσμένες με μοναδικό τρόπο, κρατώντας το εδώ και χ΄ρονια ψηλά στις προτιμήσεις μου)

ΗΡΩΕΣ του Arvyla, που το προηγούμενο εξαιρετικό blog του έπεσε ηρωικά στον αγώνα για ενημέρωση και αφύπνιση και το καινούριο συνεχίζει ακάθεκτο.

Δημοσίευση απόψεων : αλλο ένα εξαιρετικό blog με πολύ αποκαλυπτικές αναλύσεις και ενημέρωση, ίσως να γλυτώνουν αυτοί από άνανδρες δικτυακές επιθέσεις λόγω του ότι οι διαχειριστές τους εμφανίζονται να είναι 3 συμπαθή... πιθηκάκια!!

Αυτοί με τη σειρά τους, αν θέλουν, μπορούν να βραβεύσουν τα δικά τους favorites

Μικρό Εγκλημα (2007)

2010-06-30T12:26:00.001+03:00

Αλλη μια ελληνική ταινία με καλοκαιρινό νησιώτικο αέρα (γυρισμένο στη Σαντορίνη, εκτός τουριστικής σεζόν, φυσικά, για να δείχνει ως έρημο νησί της άγονης γραμμής) , αλλά πιο δραματική από την Νήσο με χλιαρά στοιχεία κωμωδίας.

Αστυνομικός, διορισμένος σε νησί της άγονης γραμμής, ζει μια ανιαρή ζωή, περιμένοντας την πολυπόθητη μετάθεση σε μεγάλο αστικό κέντρο, και περνάει τον καιρό του, κυνηγώντας με ελάχιστα και συχνά αυτοσχέδια μέσα, μικροπαραβάτες του ΚΟΚ, γυμνιστές και ελεύθερους κατασκηνωτές, εξυπηρετώντας, άθελά του, τα ντόπια συμφέροντα των ιδιοκτητών ενοικιαζόμενων δωματίων, μέχρι που ανακαλύπτει το πτώμα ενός περιφερόμενου άστεγου σε ένα γκρεμό. Η επιμονή του να το θεωρεί εγκληματική ενέργεια και όχι ατύχημα (όπως θέλουν οι υπόλοιπες αρχές του νησιού να το θεωρούν, πιέζοντάς τον να κλείσει γρήγορα την υπόθεση), τον φέρνει σε στενότερη επαφή με τους κατοίκους του νησιού, τις μικρότητές τους, τα φιλόδοξα σχέδιά τους για φαραωνικά αναπτυξιακά έργα στον τουριστικό τομέα, και φυσικά με την καλλονή του νησιού, η οποία ζει στην Αθήνα και είναι βραβευμένη παρουσιάστρια σ' ένα πρωινιάτικο στην τιβί, κάνοντας περήφανο όλο το νησί και η οποία για κάποιο μυστήριο λόγο έρχεται εσπευσμένα στο νησί αμέσως μετά την ανακάλυψη του πτώματος....

Η ροή του έργου είναι αρκετά αργή, η διάρκεια της ταινίας σχετικά μικρή οπότε και τα αντιμηντιακά, αντιαναπτυξιακά και λοιπά μηνύματα της ταινίας περνούν σχεδόν απαρατήρητα, παρ' όλο που αυτά αποτελούν σημαντικά μέρη της ταινίας που θα την κάναν πολύ πιο ενδιαφέρουσα αν τονίζονταν επαρκώς. Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημά της, αλλά σε κρατάει το ενδιαφέρον η ατμόσφαιρα μυστηρίου γύρω από το ανακαλυφθέν πτώμα (η οποία τελικά λειτουργεί ως MacGuffin), όταν αποκαλύπτονται πολλές και ποικίλες διασυνδέσεις των κατοίκων με τον εκλιπόντα.

Διαβάστε κριτικές εδώ και δείτε trailer εδώ

Νήsos (2009)

2010-06-21T13:03:00.004+03:00

Κωμική ταινία του Χρήστου Δήμα που διαδραματίζεται σε πανέμορφο νησί του Αιγαίου (Σίφνο), μέσα σε μια τουριστικής εικονογραφίας χαρούμενη κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα, η οποία όμως πρόκειται να σχιστεί σαν αφίσα του ΕΟΤ, αποκαλύπτοντας πίσω της μια κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή εικόνα αιγαιοπελαγίτικης γαλήνης και ξεγνοιασιάς.

Ενας ζάμπλουτος προύχοντας του νησιού, με το συμβολικό επίθετο «Δίκαιος», πεθαίνοντας αφήνει μια περίεργη διαθήκη: Θα μοιράσει την κολοσσιαία περιουσία του στις 4 αρχές του νησιού (Δήμαρχο, Αστυνομία, Παπά και Δάσκαλο) με την προϋπόθεση να διαβαστεί δημόσια, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού, μια επιστολή για τον καθένα και την σκοτεινή πλευρά κρυφών και ανομολόγητων δραστηριοτήτων τους. Το δίλημμα πολύ μεγάλο, πάρα πολλά τα λεφτά αλλά και οι κρυφές πτυχές των ενδιαφερόμενων πολύ σκοτεινές ώστε να παρθεί αβασάνιστα οποιοδήποτε ρίσκο δημοσιοποίησής τους. Οι δε εντάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στην τετράδα, αλλά και τα κουτσομπόλικα στόματα του νησιού, κινδυνεύουν να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου, παρασύροντας σε μια αλυσιδωτή αντίδραση αθώους και ενόχους, ξεγυμνώνοντας τους επίπλαστους κοινοτικούς δεσμούς και τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες της ελληνικής επαρχίας….

Η ταινία με εύπεπτο και διασκεδαστικό τρόπο και καθηλωτική πλοκή επεξεργάζεται ένα φιλόδοξα περίπλοκο σενάριο κοινωνικών σχέσεων, παραδοσιακών οικογενειακών αξιών σε κρίση, διαπλοκής των παραγόντων της εξουσίας, ερωτικών ταμπού για τα επαρχιακά στάνταρ σε ένα περιβάλλον που, εξ ορισμού, λόγω τουρισμού και internet, έχει δεχτεί προ πολλού την εισβολή καινών δαιμονίων στην υποτιθέμενη παραδοσιακή καθημερινή ζωή του νησιού.

Πολλοί την κατηγόρησαν για προχειρότητα και ανισοβαρή αξιολόγηση των παραπτωμάτων των «τεσσάρων» και όσων συμπαρέσυραν μαζί τους, όμως ας σκεφτούμε ότι, ακόμα και σήμερα, στην επαρχία υπάρχουν σεξουαλικά ταμπού και γίνονται εγκλήματα τιμής για συζυγικές απιστίες, αποκάλυψη ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς, κλπ. Οσο για τον ζάμπλουτο προύχοντα που παρατηρούσε αποστασιοποιημένος τα κακώς κείμενα του νησιού, αυτός αποτελεί μια θολή αινιγματική μορφή στην ταινία, όπου είναι άγνωστο με τι μέσα πλούτισε τόσο εύκολα ώστε να δικαιούται να κρίνει τους άλλους. Αυτό θεωρήθηκε άλλη μια αδυναμία της ταινίας, όμως μπορούμε να θεωρήσουμε την αυτοαναγόρευσή του σε κριτή των κακώς κειμένων ως ένα ελιτίστικο καπρίτσιο του προσωπικού του μύθου, που συγκροτήθηκε και ανατροφοδοτήθηκε από τους συγχωριανούς του, ελισσόμενος αυτός μέσα σε ένα στεγανό και αδιαφανές περιβάλλον κοινωνικής υποκρισίας, χτίζοντας έτσι τη δική του θετική πλασματική υπόληψη, με ευεργεσίες, κοινωνικές παροχές, κλπ. Και κάτι τέτοια, ο εύπιστος λαός έχει αποδείξει πάμπολλες φορές ότι τα δέχεται άκριτα και αβασάνιστα. Συνεπώς, είναι μια ταινία που πρέπει να τη δούμε αποστασιοποιημένοι, μέσα από τα μάτια του επαρχιώτη, γιατί αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν εκλείψει ακόμα από τη χώρα μας.

Αναμφίβολα είναι η καλύτερη και πιο ξεχωριστή ελληνική κωμωδία των τελευταίων χρόνων. Πολύ καυστική στα θέματα που θίγει, εύπεπτη μεν ροή όπως μια συνήθης σύγχρονη ελληνική ταινία του συρμού, αλλά με ελάχιστες σαχλές κλισέ ατακες και πολύ μπροστά από όλες αυτές τις παραγωγές από πολλές απόψεις. Αξίζει λοιπόν μια εμπορική ταινία του συρμού τέτοια εκτεταμένη παρουσίαση και φυσικά αξίζει να τη δείτε.

Διαβάστε μια κριτική εδώ και δείτε trailer εδώ

Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (Dead Poets Society) (1989)

2010-06-14T12:08:00.004+03:00

Carpe Diem

Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάποιος που δεν έχει δει ακόμα αυτή την ταινία. Πρόκειται για μια από τις αγαπημένες μου ταινίες και μια από αυτές που έχουν παρουσιάσει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την σύγκρουση συντηρητισμού/παράδοσης και ανατροπής στην εκπαίδευση, φορμαλισμού/κανονικότητας και υποκειμενικότητας στην απόλαυση της τέχνης. Ολοι μας, σύμφωνα με την ταινία, κρύβουμε μέσα στον υποκειμενικό μας κόσμο έναν ποιητή, αλλά διστάζουμε να τον εκφράσουμε γιατί φοβόμαστε την απόρριψη, μια και μας έχουν μάθει ότι η τέχνη είναι προνόμιο μιας προικισμένης ελίτ και ποιοι είμαστε, τάχα, εμείς που θα διανοηθούμε να σταθούμε δίπλα τους…

Οι πρωτοποριακές μέθοδοι διδασκαλίας της λογοτεχνίας και της ποίησης από έναν καινούργιο καθηγητή σε ένα αυστηρό και συντηρητικό εσώκλειστο κολλέγιο της Μ. Βρετανίας στη δεκαετία του 50, φέρνουν την αναστάτωση τόσο σε μαθητές, όσο και στο διδακτικό προσωπικό. Οι μεν μαθητές του κατενθουσιασμένοι ανακαλύπτουν και καλλιεργούν τον πλούσιο υποκειμενικό τους κόσμο, ο οποίος ασφυκτιούσε από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον, οι δε καθηγητές παρατηρούν αμήχανοι και διστακτικά επιχειρούν και αυτοί κάποιες καινοτομίες στο πρόγραμμά τους, η διεύθυνση, όμως, καθώς και πολλοί άκρως συντηρητικοί γονείς των παιδιών κάθονται σε αναμμένα καρφιά και αναζητούν τη στιγμή που θα τους παρουσιαστεί μια ευκαιρία να εκδιώξουν τον προοδευτικό καθηγητή και τα καινά δαιμόνια που φέρει μαζί του… Και δεν έχουν και «άδικο» μια και η ανακάλυψη και διεκδίκηση της υποκειμενικότητας και της αυτόνομης προσωπικότητας των μαθητών αμφισβητεί πλέον ανοιχτά έναν κόσμο βυθισμένο στην υποκρισία, τον κομφορμισμό, την έλλειψη αυθορμητισμού, την απουσία ζωής. Η τελική σκηνή της ταινίας είναι από τις πιο συγκλονιστικές και συγκινητικές που έχω δει.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Δείτε ολόκληρη την ταινία σε 14 κομμάτια στο youtube. Βάζω το πρώτο μέρος, τα υπόλοιπα τα αναζητάτε στη δεξιά στήλη

Transporter 3 (2008)

2010-05-27T22:11:00.005+03:00

Επειδή πολύ κουλτούρα και ανάλυση έπεσε τον τελευταίο καιρό, ώρα για κάτι χαλαρό και διασκεδαστικό, ουχ ήττον όμως οικολογικό: Ο Τζέησον Στάθαμ σε μια από τις ταινίες δράσης του ως μεταφορέας, ένα κράμα James Bond (το άνετο και κομψό στυλ του), Lethal Weapon (το σχετικό χιούμορ και η καταιγιστική δράση) και ταινίες Τσάκι Τσαν (πολεμικές τέχνες και ξύλο σε ταχύτητες που δεν πιάνει το μάτι τις λαβές και τα κεφαλοκλειδώματα), εξαναγκάζεται μέσω μιας βόμβας που του πέρασαν στο χέρι σαν μπρασελέ και δεν τον αφήνει να απομακρυνθεί πάνω από 20 μέτρα από το αμάξι του, να μεταφέρει κάπου την απαχθείσα κόρη Υπουργού Περιβάλλοντος της Ουκρανίας, τον οποίο εκβίαζαν οι απαγωγείς για να υπογράψει την μεταφορά και απόθεση τοξικών αποβλήτων κάπου στη χώρα του.

Στην πετυχημένη συνταγή των προηγούμενων ταινιών του και των σχετικών action movies, πολύ δράση, χιούμορ, αγωνία και διασκέδαση.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Robin Hood (2010)

2010-05-17T20:39:00.002+03:00

"Όταν κυριαρχεί η διαφθορά στην εξουσία, τότε οι παράνομοι μένουν στην ιστορία"

H νέα υπερπαραγωγή του Ridley Scott, με τον Russell Crowe και την Cate Blanchett, αναφέρεται στον γνωστό θρυλικό ήρωα προστάτη των φτωχών. Ομως δεν είναι μια ακόμα ταινία αναπαραγωγή του γνωστού θρύλου, αυτό έχει γίνει τουλάχιστον άλλες 30 φορές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, οπότε ένα ακόμα αναμάσημα δεν θα είχε να προσφέρει τίποτε παραπάνω πέραν των σύγχρονων δυνατοτήτων εφέ και σκηνοθεσίας.

Η ιδέα, λοιπόν, για να πρωτοτυπήσει αυτή η ταινία, ήταν στο να δημιουργήσει ένα παρελθόν για τον θρύλο του Νότιγχαμ, πώς προέκυψε αυτός, κατασκευάζοντας ένα κοινωνικό-ιστορικό πλαίσιο με χαλαρές αναφορές σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα της εποχής στα οποία τοποθετείται η δράση του και τα οποία τον ώθησαν σε αυτή. Θα μου πείτε αυτή η αναδρομή ως ιδέα είναι τελευταία της μόδας στο Χόλυγουντ, κυρίως για σούπερ ήρωες του σήμερα, αλλά αποκτάει περισσότερο ενδιαφέρον όταν πρόκειται για έναν ήρωα του παρελθόντος, μια θρυλική μορφή που, σαν το δικό μας Διγενή, τραγουδήθηκε σε αγγλικά φολκ τραγούδια του μεσαίωνα.

Τα ιστορικά γεγονότα είναι φυσικά παραλλαγμένα μέχρι κάποιο σημείο ώστε να μπορέσουν να συμμαζευτούν σε κάποιο εντυπωσιακό πιασάρικο σενάριο που να τα έχει όλα: επικές μάχες, έρωτες, ίντριγκες και φυσικά αρκετά κοινωνικά μηνύματα που ασκούν κριτική στην αυθαιρεσία της εξουσίας με τον λάιτ βέβαια τρόπο στον οποίο μας έχουν συνηθίσει οι τελευταίες υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ.

Ο Robin Hood είναι ένας από τους μισθοφόρους του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, ο οποίος συνεχίζει τις λεηλασίες πόλεων και κάστρων στον δρόμο για την επιστροφή στην Αγγλία από τις Σταυροφορίες. Σε κάποια από αυτές τις πολιορκίες σκοτώνεται, αφού πρώτα τιμωρεί για απείθεια τον Robin Hood γιατί άσκησε κριτική στην βαρβαρότητα της εκστρατείας. Στην Αγγλία τον αντικαθιστούσε προσωρινά ο αδελφός του Ιωάννης ο οποίος ήταν ανίκανος να κυβερνήσει και σε περίοδο οικονομικής κρίσης εξαπέλυσε φοροκυνηγητό στις βόρειες επαρχίες, ενώ στην αυλή του υπάρχουν πράκτορες του Φίλιππου της Γαλλίας που έχει εδαφικές διεκδικήσεις στην Αγγλία. H απερίσκεπτη πολιτική του Ιωάννη προκαλεί εντάσεις και κίνδυνο εμφυλίου ο οποίος υποδαυλίζεται από τους πράκτορες των Γάλλων για να διευκολύνει την επίθεσή τους. Η αποστολη ιπποτών που μετέφερε το στέμμα του Ριχάρδου στην Αγγλία πέφτει σε ενέδρα Γάλλων και αποδεκατίζεται. Το στέμμα ανακτάται από την ομάδα του Robin Hood που είχε δραπετεύσει από τη φυλακή και μεταμφιεζόμενος στον νεκρό επικεφαλής ιππότη παραδίδει το στέμμα στον Ιωάννη και επισκέπτεται το Νότιγχαμ, τη πατρίδα του νεκρού όπου και τον δέχονται να πάρει την θέση του. Η πολιτική κατάσταση όμως είναι κρίσιμη, ο εμφύλιος τοπικών αρχόντων και βασιλιά έχει ήδη ξεκινήσει και ο βασιλιάς Φίλιππος έχει ετοιμάσει στρατό για απόβαση σε μια χώρα που δείχνει να μην είναι ικανή να προβάλει καμιά αντίσταση…

Αν και υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις από τα πραγματικά γεγονότα, σε γενικές γραμμές τα κοινωνικά και ιδεολογικά θέματα (πχ διακύρηξη ανθρώπινων δικαιωμάτων- Magna Carta, ελέω θεού βασιλεία ή ανάδειξη ηγέτη από το λαό, θέματα ισότητας, κατανομής πλούτου, διαφοράς της εξουσίας και εκκλησίας, κλπ) που θίγονται είναι ιστορικά ακριβή για εκείνη την εποχή. Είναι η περίοδος που είχαν αρχίσει να τίθενται ως αιτήματα για αποδοχή/επικύρωση από τους άρχοντες και τον βασιλιά, άσχετα αν συνήθως εξαπατούσαν μετά το λαό τους.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Pet shop (2008)

2010-05-10T11:58:00.004+03:00

Η ζωή είναι ένα θείο δώρο. Η κοινωνία μας αντιλαμβάνεται και αξιολογεί την ζωή σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια και την κοστολογεί αναλόγως. Δίνει αξία στο φαίνεσθαι και όχι στην ουσία.

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλης. Πρωταγωνιστούν: Μελέτης Γεωργιάδης, Θοδωρής Ασημάκης

Βραβεία:
-Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,
-Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο,
-Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,
-Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,
-Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen,
-Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Λέοντες αντί αμνών (Lions for Lambs) (2007)

2010-05-03T11:03:00.009+03:00

Κοινωνικοπολιτική ταινία με πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση που αφορά τους πολέμους των ΗΠΑ, στη συγκεκριμένη περίπτωση στο Αφγανιστάν. Είναι τρεις ιστορίες που εξελίσσονται ταυτόχρονα, και συνδέονται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους, όμως κανένας από τους πρωταγωνιστές της μιας δεν γνωρίζει για τις άλλες. Πρωταγωνιστούν Τομ Κρουζ, Μέρυλ Στρήπ και Ρόμπερντ Ρεντφορντ.

Η μια ιστορία αφορά δυο φοιτητές οι οποίοι σε μια εργασία που τους είχε ανατεθεί για τις κοινωνικές αξίες, είχαν επιλέξει την υπηρεσία στην πατρίδα τους ως πεζοναύτες και μετά από αυτήν κατατάχθηκαν και στάλθηκαν στο Αφγανιστάν

Η άλλη ιστορία αφορά τη συζήτηση ενός καθηγητή Πανεπιστημίου με έναν χαρισματικό φοιτητή που δεν τα πάει καλά στη σχολή του γιατί έχει απογοητευθεί από τις αξίες της κοινωνίας και η συζήτηση ξεφεύγει αναπόφευκτα προς τέτοια θέματα, συζητώντας και το θέμα των δυο παραπάνω φοιτητών που ήταν συμφοιτητές του.

Η άλλη ιστορία δείχνει μια δημοσιογράφο να προσπαθεί να πάρει συνέντευξη από έναν γερουσιαστή των ΗΠΑ, ο οποίος σκοπεύει να αναπτύξει μια νέα στρατηγική στον πόλεμο στο Αφγανιστάν που ενέχει πολλά ρίσκα. Ο γερουσιαστής επιθυμεί η δημοσιογράφος να υμνήσει αυτή τη νέα στρατηγική, αλλά η ίδια έχει επιφυλάξεις και βρίσκεται σε σύγκρουση και ηθικό δίλημμα για το τι να κάνει, να γράψει ένα διθύραμβο ή μια οξεία κριτική του αμοραλιστικού αυτού σχεδίου.

Οι δυο στρατιώτες βρίσκονται στις μονάδες που θα αναλάβουν να εκτελέσουν τη νέα παράτολμη στρατηγική και πετώντας πάνω από τα χιονισμένα βουνά του Αφγανιστάν, καταρρίπτεται το ελικόπτερό τους από τα πυρά των Ταλιμπάν ανταρτών. Επιζούν οι δυο στρατιώτες, ο ένα από αυτούς βαριά τραυματίας, αλλά είναι πολύ κοντά σε αντάρτες, οι οποίοι τους έχουν αντιληφθεί και περιμένουν πότε θα τελειώσουν τα πυρομαχικά τους για να τους επιτεθούν. Γίνεται ένας αγώνας δρόμου από τις ομάδες διάσωσης, που εμποδίζονται από τη χιονοθύελλα που επικρατεί, να προσεγγίσουν τους δυο στρατιώτες εγκαίρως πριν τους σκοτώσουν οι αντάρτες.

Η ταινία δυστυχώς σε αφήνει με πολλές ασάφειες, κόβεται απρόσμενα στο τέλος και, κάπου μένεις ανικανοποίητος, παρόλο το πολύ ενδιαφέρον διαπλεκόμενο θέμα, που αναπτύσσεται αποκαλυπτικά και πολυδιάστατα: των τρόπων που επιλέγονται οι στρατηγικές, των ρόλων των δημοσιογράφων στη χειραγώγηση και επίτευξη κοινωνικής συναίνεσης και της εθνικής προπαγάνδας ως ανώτερης κοινωνικής αξίας την υπηρέτηση της πατρίδας. Αξίζει πάντως να τη δει κανείς.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο (All Quiet on the Western Front) (1979)

2010-04-20T20:24:00.003+03:00

"They left for war as boys never to return as men"

Αντιπολεμική ταινία, ρημέηκ μιας κλασσικής ταινίας του 1930, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Erich Maria Remarque. Αν και την αρχική ταινία του 1930 δεν την έχω δει για να κάνω σύγκριση, αυτή η ταινία είναι εξαιρετική και από τις καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες που έχω δει, η οποία περνάει στον θεατή πλήρως τη φρίκη του πολέμου, την αγωνία των στρατιωτών, τα ψεύτικα ιδανικά του στρατού, την αντίθεση με την ευτυχισμένη ζωή.

Διαδραματίζεται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πόλεμο των χαρακωμάτων, την φρίκη του να περνάς βδομάδες ολόκληρες καθηλωμένος σε ένα λάκκο και ανά πάσα στιγμή να κινδυνεύεις να σκοτωθείς ή να τραυματιστείς.

Πρωταγωνιστεί ο Richard Thomas , γνωστός από την τηλεοπτική σειρά «οικογένεια Γουώλτον» ως Τζων Μπόυ. Συγκλονιστικές σκηνές, πόνος και σωματικός και ψυχικός των στρατιωτών, με το να βλέπουν να αποδεκατίζονται σιγά σιγά οι παρέες τους και να νοιώθουν ότι πλησιάζει και το δικό τους τέλος.

Την ταινία την έχω δει 3 φορές παλιά, την πρώτη στο σινεμά, εκείνη την εποχή μαθητής, δυστυχώς δεν την εντόπισα σε βίντεο κλαμπ για μια ακόμα φορά.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε την ταινία στο youtube. Βάζω το πρώτο μέρος, τα υπόλοιπα τα βρίσκετε στη δεξιά στήλη

District 9 (2009)

2010-04-06T22:46:00.002+03:00

Επιστημονικής φαντασίας ταινία του Peter Jackson η οποία όμως είναι αλληγορική για θέματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και «ειδισμού» (speciecism). Στοιχεία της παραπέμπουν στο Απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής (District 6 ήταν μια περιοχή μέσα στο Cape Town με έγχρωμους κατοίκους, την οποία η κυβέρνηση τότε θεωρούσε άντρο εγκληματικότητας και παρανομιών και απεφάσισε την μεταφορά των 60.000 κατοίκων σε μια άλλη απομακρυσμένη περιοχή το 1966. Επίσης η υπόθεση εξελίσσεται στο Γιοχάνεσμπουργκ της Ν. Αφρικής.). Αν αντικαταστήσουμε τους έγχρωμους με εκατομμύρια εξωγήινους, που βρίσκονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια στη γη λόγω βλάβης του γιγάντιου διαστημοπλοίου τους και το 6 στο District με 9, τότε έχουμε την υπόθεση της υπό παρουσίαση ταινίας.

Οι εξωγήινοι στα γενικά χαρακτηριστικά τους μοιάζουν με ανθρωποειδή (δίποδη βάδιση, ανθρώπινα επίπεδα νοημοσύνης, ανώτερη τεχνολογία, ομιλία και γρήγορη εκμάθηση της εκεί ομιλούμενης γλώσσας, δυο μάτια, χρήση χεριών, κλπ). Πιο πολύ, όμως, θυμίζουν γαρίδες ή ακρίδες στην όψη και αυτή είναι και η υποτιμητική τους ονομασία από τους ανθρώπους.

Αφού ανακαλύφθηκαν σε άθλια κατάσταση μέσα στο διστημόπλοιό τους, μεταφέρθηκαν για εγκατάσταση σε μια φυλασσόμενη περιοχή (District 9). Εκεί πλέον ζουν και αναπαράγονται ταχύτατα επί 20 χρόνια σε παραγκουπόλεις και κάτω από άθλιες συνθήκες, αποκομμένοι πλήρως από τον κοινωνικό τους ιστό και σχεδόν τελείως από την πρόσβαση στην υψηλή τεχνολογία τους. Λόγω της εξαθλίωσή τους προκαλούν εντάσεις μεταξύ τους, με τους ανθρώπους, έξαρση της βίας και της εγκληματικότητας, λαθρεμπόρια όπλων, κλπ, κλπ. Φυσικά, οι άνθρωποι είναι διχασμένοι, υπάρχουν μεν οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των όντων αυτών, αλλά οι περισσότεροι, ως συνήθως, επιθυμούν την εκδίωξή τους και αυτό το έργο το αναλαμβάνει μια πολυεθνική εταιρεία δημόσιας τάξης και καταστολής, η οποία όμως κάνει και μυστικά άνομα βιολογικά πειράματα με θύματα τους εξωγήινους.

Την επιχείρηση εκτόπισης (με υποτίθεται ειρηνικά μέσα) την αναλαμβάνει ένας υπάλληλος αυτής της εταιρείας, ο οποίος είναι πιο μετριοπαθής, δεν επιθυμεί την ωμή βία εναντίον των εξωγήινων, όπως οι στρατιώτες του, αλλά αν και προτιμάει την ειρηνική επιβολή, δε διστάζει να καταστρέφει τις αναπαραγωγικές τους φωλιές για τον έλεγχο των γεννήσεών τους. Αλλά κατά την εξέλιξη της επιχείρησης, μολύνεται με ένα εξωγήινο υγρό το οποίο σταδιακά τον μεταμορφώνει σε εξωγήινο. Τότε αρχίζει να βλέπει πως οι άνθρωποι, όχι μόνο δεν είναι φίλοι του πλέον, αλλά επιθυμούν και το κακό του. Αντιθέτως, οι εξωγήινοι τους οποίους τους είχε αντιμετωπίσει με βία λόγω διαπληκτισμών, δείχνουν φιλικοί προς αυτόν….

Αυτό που συμβαίνει στον πρωταγωνιστή, είναι η ειρωνεία του ότι γίνεται όλο και πιο «ανθρώπινος» όσο η όψη του αλλάζει προς το μη-ανθρώπινο. Ένα σημαντικό υπόρρητο μήνυμα της ταινίας λοιπόν, είναι πως η εξαθλίωση, η αντικοινωνικότητα, κλπ δεν είναι εγγενές στοιχείο μιας φυλής, εθνικότητας, κλπ, αλλά προϊόν των καταστάσεων στις οποίες ωθείται να ζήσει μια κοινωνική ομάδα. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, όσο πλούσιος, ευκατάστατος, ευυπόληπτος, μορφωμένος, κλπ και να είναι, το ότι απολαμβάνει αυτά τα προνόμια είναι θέμα συγκυριών και ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεπέσει και να περάσει στο άλλο άκρο. Όπως οι -με ανώτερη της ανθρώπινης τεχνολογίας- εξωγήινοι, χάνοντας τις προσβάσεις τους στην ευμάρεια και ευζωία, εξαθλιώθηκαν, αποκτώντας όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που ο ρατσιστικός λόγος τα θεωρεί εγγενή στον «αλλον», τον διαφορετικό, ο οποίος έρχεται εξαθλιωμένος αναζητώντας άσυλο ή καλύτερη ζωή, κάνοντας τη ζωή του ακόμα πιο δύσκολη, και τελικά αναπαράγει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία τα αρνητικά στερεότυπα του ξένου, τα οποία αυτός ο ίδιος ο λόγος έμμεσα τα προκαλεί.

Στην ταινία θίγεται υπόρρητα και το θέμα των ιδιωτικών σωμάτων καταστολής που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση για την επιβολή της πολιτικής της.

Η ταινία έχει κωμικοτραγικό στυλ και μου θύμισε την πρώτη ταινία του Peter Jackson, Bad Τaste, με την οποία έχει κάποιες σεναριακές και σκηνοθετικές ομοιότητες, αλλά με λιγότερο σπλάτερ από εκείνη.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

The Age of Stupid (2009)

2010-03-26T20:29:00.003+02:00

"Why didn't we stop climate change when we had the chance?"

Ντοκιμαντέρ για την σύγχρονη περιβαλλοντική κρίση, που όμως διαφέρει αρκετά από όλα τα άλλα που έχουν γυριστεί, και θα έλεγα πως είναι ίσως και το καλύτερο από όλα. Είναι σε υβριδική μορφή, δραματοποιημένα πλάνα, ντοκιμαντέρ-ρεπορτάζ και καρτούν σε ένα πολύ δεμένο σύνολο που λένε τα πράγματα στην κυριολεξία έξω από τα δόντια, χωρίς να χαρίζονται, ούτε στον καπιταλισμό, ούτε στις επιχειρήσεις, ούτε στους πολιτικούς, αλλά ούτε και στον απλό πολίτη με τον άκρατο καταναλωτισμό του και τα ψεύτικα όνειρα στα οποία είναι εγκλωβισμένος.

Το έργο ξεκινάει με μια αναδρομή στη γένεση του σύμπαντος με αντίστροφη μέτρηση από τα 20.000.000 χρόνια μέχρι σήμερα και καταλήγει στο 2055 περίπου όπου πλέον ο πλανήτης έχει σχεδόν καταστραφεί, ή τουλάχιστον δεν έχει την όψη που έχει σήμερα λόγω της κλιματικής αλλαγής. Ενας ακτιβιστής έχει κατορθώσει να περισώσει όλο τον φυσικό και πολιτισμικό πλούτο του παρελθόντος σε αρχειακό υλικό σε ένα υπερυψωμένο φυλάκιο με την ελπίδα όλα αυτά να γίνουν κάποτε γνωστά σε κάποιο επόμενο νοήμονα πολιτισμό, γήινο ή εξωγήινο. Ανατρέχοντας σε τυχαίο αρχειακό υλικό, η παρουσίαση του οποίου αποτελεί και το μεγαλύτερο μέρος του έργου, αναρωτιέται πόσο ανόητοι πρέπει να ήμασταν που ενώ ήταν ορατή η κλιματική απειλή, εμείς συνεχίζαμε να ζούμε αδιάφοροι την ενεργοβόρα και σπάταλη ζωή μας.

Το αρχειακό υλικό είναι πραγματικές συνεντεύξεις διαφόρων ατόμων, από διάφορα σημεία του πλανήτη και από διάφορες κοινωνικές τάξεις, που είτε αφήνουν οι ίδιοι σοβαρό οικολογικό αποτύπωμα με τις δραστηριότητές τους, είτε προσπαθούν να ζήσουν πιο οικολογικά, είτε βιώνουν στην καθημερινότητά τους την φυσική βία, την οικονομική ανέχεια και δυστυχία, είτε άμεσα λόγω πολέμων ή πιο έμμεσα λόγω του οικονομικού ιμπεριαλισμού και της δράσης των πετρελαϊκών εταιρειών στις χώρες τους.

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 15/3/2009 στη Μεγάλη Βρετανία σε ένα σινεμά που έκανε χρήση ηλιακής ενέργειας και μεταδόθηκε ταυτόχρονα σε 62 κινηματογράφους σε όλη την επικράτεια μέσω δορυφόρου, κάτι που αποτέλεσε και ρεκόρ Γκίνες. Επίσης μια ανεξάρτητη έρευνα έδειξε ότι αυτή η πρεμιέρα παρήγαγε το 1% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που προκαλεί μια συνήθης πρεμιέρα μιας δημοφιλούς ταινίας.

Για αυτή την ταινία, έγραψε ο οικοακτιβιστής George Monbiot πως «το μήνυμα της ταινίας, που δεν δηλώνεται ρητά αλλά είναι διαρκώς φανερό μπροστά στα μάτια μας, είναι το πώς όλοι μας έχουμε τους μύθους μας με τους οποίους αυτοδικαιωνόμαστε. Διηγούμαστε στον εαυτό μας τις ιστορίες της ζωής μας στις οποίες αυτοπαρουσιαζόμαστε σαν ήρωες. Αυτοί οι μύθοι μας εμποδίζουν από το να ενασχοληθούμε σοβαρά με την κλιματική αλλαγή»

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Επισκεφτείτε την σελίδα των δημιουργών για τους ιδιόρρυθμους όρους για την απόκτηση ή παρακολούθηση online της ταινίας

Η Γη των Κόκκινων Ανθρώπων (Birdwatchers) (La terra degli uomini rossi) (2008)

2010-03-17T20:16:00.005+02:00

Μια ταινία που αναφέρεται στην τραγική κατάσταση των φυλών του Αμαζονίου (ειδικά στη φυλή των Guarani-Kaiowa της επαρχίας Mato Grosso do Sul στη Βραζιλία.) που χάνουν τη γη τους από μεγαλογαιοκτήμονες και κτηνοτρόφους. Ζουν εξαθλιωμένοι σε καταυλισμούς και επιβιώνουν με δουλειές από εδώ και από εκεί, είτε σε αγροκτήματα λείποντας μέρες από τις οικογένειές τους, είτε ως θεατρίνοι ντυμένοι tribal πολεμιστές για τους τουρίστες, είτε ως υπηρέτριες στα πολυτελή σπίτια των γαιοκτημόνων. Πολλοί από αυτούς αυτοκτονούν μην αντέχοντας αυτή την κατάσταση.

Η ταινία είναι παιγμένη από μέλη των Kaiowa, τα οποία δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία σε ηθοποιία. Η υπόθεση πρόκειται ουσιαστικά για μια μικρή ομάδα που, εγκαταλείποντας τον καταυλισμό, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή όπου ζούσαν. Αυτή όμως έχει πλέον αποψιλωθεί από τα τροπικά δάση που είχαν άφθονο κυνήγι και τροφή και τώρα είναι χωράφια μεγαλογαιοκτήμονα, ιδιοκτησία πλέον ενός, απαγορευμενη για κοινή και συλλογική χρήση και διαμονή. Είναι πλέον παρείσακτοι στην δική τους γη, χωρίς τροφή, δημιουργώντας πολλά προβλήματα και αντιπαραθέσεις οι οποίες κλιμακώνονται προς το τέλος της ταινίας.

Δυο κόσμοι λοιπόν σε σύγκρουση, άλλοτε με απλούς διαπληκτισμούς, άλλοτε με βιαιοπραγίες, δεν λείπουν βέβαια και τα ρομάντζα και ο έρωτας όταν στις συναντήσεις τους δεν τίθενται τα ιδιοκτησιακά/διεκδικητικά θέματα….

Γενικά η ταινία κινείται χωρίς ιδιαίτερες κλισέ κορυφώσεις στην πλοκή, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι μια κινηματογράφηση πραγματικών σκηνών, σαν ντοκιμαντέρ, από μια τέτοια περίπτωση, πχ κατάληψη-επαναδιεκδίκηση από μια ομάδα φυλών των προγονικών τους εδαφών. Πολλά δε στοιχεία της ταινίας δύσκολα γίνονται κατανοητά αν δεν στα έχουν υποδείξει ως τέτοια, πχ η αρχική σκηνή όπου οι Kaiowa είναι ντυμένοι με τις πολεμικές τους στολές και βαφές για τους τουρίστες, ή η πραγματική έκταση των αυτοκτονιών των νεαρών Kaiowa.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία εδώ

Δείτε Trailer στο youtube

Επίσης για την κατάσταση αυτής της φυλής και της έκτασης της επιδημίας αυτοκτονιών σε αυτή σε παλιά μου ανάρτηση στο Rock&Ecology, όπου μπορείτε να ακούσετε προς το τέλος της και ένα ροκ-έθνικ τραγούδι αφιερωμένο σε αυτή την πολύπαθη φυλή.

Το νησί των καταραμένων (Shutter Island) (2009)

2010-03-10T13:43:00.002+02:00

H νέα ταινία του Σκορτσέζε έχει πάλι τον Λεονάρντο ντι Κάπριο πρωταγωνιστή. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται στην δεκαετία του 50 σε ένα απομονωμένο νησί όπου βρίσκεται ένα άσυλο βαρειών περιπτώσεων ψυχολογικά διαταραγμένων. Ενας αστυνομικός συνοδευόμενος από τον βοηθό του καλούνται να ερευνήσουν την μυστηριώδη εξαφάνιση μιας ψυχικά διαταραγμένης και πολύ επικίνδυνης που είχε δολοφονήσει τα 3 παιδιά της. Όμως η διεύθυνση και το προσωπικο του άσυλου κάτι κρύβουν επιμελώς από τον αστυνομικό, ο οποίος, μέσα στην παραζάλη μιας πανίσχυρης θύελλας και των προβλημάτων με προσωπικούς εφιάλτες που έχει και τις ημικρανίες που από τις οποίες πάσχει, σταδιακά ανακαλύπτει ότι βρίσκεται παγιδευμένος στο νησί αυτό και πως όλα συνωμοτούν εναντίον του….

Η πλοκή είναι πολύ δυνατή και σε κρατάει καθηλωμένο, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι το τελείως αναπάντεχο τέλος. Η ταινία ενώ ξεκινάει σαν ένα αστυνομικό θρίλερ, σταδιακά μετατρέπεται σε ψυχολογικό με εφιάλτες και αναδρομές στο τραυματικό παρελθόν του αστυνομικού, το δε νήμα της έρευνάς του όλο και πιο πολύ μπλέκεται. Η όλη ταινία αποδεικνύεται πως είναι τελικά μια παραίσθηση του πρωταγωνιστή ο οποίος είναι ο ίδιος τρόφιμος στο άσυλο εδώ και δυο χρόνια, και με αυτή την ταύτισή του με αστυνομικό προσπαθεί από τη μια να σβήσει το πραγματικό τραγικό προσωπικό του δραμα, από την άλλη σκηνοθετημένα/παραμορφωμένα θραύσματα του πραγματικού τον στοιχειώνουν συνεχώς αναγκάζοντάς τον να αναζητεί συνεχώς την αλήθεια. Το δε προσωπικό του ψυχιατρείου τον καθοδηγεί προσεκτικά μέσα στην παραίσθησή του στην αντιμετώπιση της αλήθειας σε μια ανθρωπιστική προσπάθεια να τον προστατεύσει από τα φάρμακα και την λοβοτομή.

Η ταινία αξίζει να ιδωθεί και δεύτερη φορά γνωρίζοντας το τέλος της ώστε να προσέξουμε και κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο που οργανώνει την άμυνά του απέναντι στην συνειδητοποίηση του πραγματικού μέσω της επινόησης της ιστορίας, αλλά και τα ρήγματα που ανοίγονται κάθε τόσο σε αυτή την επινοημένη σκηνοθεσία στο μυαλό του πρωταγωνιστή.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Το Μαύρο Κουμπί (The Black Button) (2007)

2010-03-03T11:31:00.004+02:00

Το δίλημμα είναι απλό, αλλά και τόσο διχαστικό. Αν δεν σας έπιαναν ποτέ, θα σκοτώνατε έναν ξένο για $10 εκατομμύρια; Ο κ. Ρόμπερτς βρίσκεται ξαφνικά και ανεξήγητα σε ένα άσπρο δωμάτιο. Ένας άγνωστος άντρας κάθεται απέναντί του και το μόνο που βρίσκεται ανάμεσά τους είναι ένα μαύρο κουμπί. Εάν ο κ. Ρόμπερτς το πατήσει, θα λάβει έναν χαρτοφύλακα με 10 εκατομμύρια δολάρια. Ή μπορεί να πάρει το κλειδί της πόρτας, να την ξεκλειδώσει και να φύγει αδέκαρος. Το δίλημμα; Εάν πατήσει το κουμπί θα οδηγήσει σε θάνατο έναν άγνωστο σε αυτόν άνθρωπο. Εσείς τι θα κάνατε;

Η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ

Equilibrium (2002)

2010-02-20T00:19:00.002+02:00

Εργο επιστημονικής φαντασίας με τον Christian Bale που αναφέρεται σε μια μελλοντική δυστοπική ολοκληρωτική κοινωνία τύπου μεγάλου αδελφού, όπου μοναδικός σκοπός της είναι η συντριβή των ανθρώπινων συναισθημάτων με υποχρεωτικές καθημερινές δόσεις μιας κατασταλτικής ουσίας και με την απαγόρευση επί ποινή θανάτου της κατοχής και χρήσης έργων του ανθρώπινου πνεύματος (βιβλία, μουσική, πίνακες και γενικά τέχνης.

Ο λόγος για αυτό είναι διότι το ανθρώπινο πάθος θεωρείται η πηγή κάθε κακού στην ανθρωπότητα, πολέμων, πυρηνικών ολοκαυτωμάτων, κλπ. Ειδικές κατασταλτικές δυνάμεις αναλαμβάνουν αυτό το δύσκολο έργο ενάντια στους εναπομείναντες πυρήνες αντίστασης, αφού έχουν υποστεί μια ειδική εκπαίδευση ώστε να αποφεύγουν τις ριπές από τους αντιπάλους, κάτι μεταξύ ταχύτατης χρήσης πυροβόλων όπλων και ανατολικών πολεμικών τεχνών, (αντίδραση σε δέκατα του δευτερολέπτου, προβλέποντας τις κινήσεις σκόπευσης που θα κάνει ο αντίπαλος, ώστε να αποφύγουν την σφαίρα πριν βγει από το όπλο). Όμως ένας από αυτούς τους ειδικά εκπαιδευμένους, μετά από μια αποτυχία να πάρει τη δόση του αρχίζει να βιώνει αισθήματα…..

Η ταινία γενικά είναι ενδιαφέρουσα, αν και η ανάπτυξη του σεναρίου θα μπορούσε να είναι καλύτερη, αποφεύγοντας κάποια κλισέ. Πάντως, μια τέτοια προοπτική ολοκληρωτισμού δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, τέτοια καθεστώτα ελέγχου του ανθρώπινου πάθους δυστυχώς υπήρξαν (ναζιστικά, κομμουνιστικά) και υπάρχουν ακόμα (φονταμενταλιστικά του Ισλάμ). Και αυτό που τα χαρακτηρίζει δεν είναι η πίστη σε μια, έστω παρανοϊκή, κοινωνική αξία, αλλά η υποκρισία και η εξαπάτηση, όπως θα φανεί στο τέλος της ταινίας.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ψηλά στον Ουρανό (Up) (2009)

2010-02-10T00:13:00.004+02:00

Ταινία κινουμένων σχεδίων, η υπόθεση της οποίας αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, τα όνειρα που κάνουμε και προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε και λίγη οικολογία για την προστασία σπάνιων ειδών και πιστή απεικόνιση σε animation γραφικά των επίπεδων βουνών tepuis της περιοχής του Αμαζονίου, όπου εξελίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας.

Η ιστορία ξεκινάει από την παιδική ηλικία του πρωταγωνιστή που είναι θαυμαστής ενός εξερευνητή των παρθένων tepuis και ψάχνει να βρει ένα σπάνιο προϊστορικό πουλί που ζει εκεί πάνω απομονωμένο. Γνωρίζεται με ένα αγοροκόριτσο, με το οποίο παντρεύονται κιόλας όταν μεγάλωσαν, και έχουν σαν όνειρο της ζωής τους να κάνουν ένα σπίτι στα υψίπεδα των tepuis δίπλα σε ένα μεγάλο καταρράκτη. Όμως η ζωή είναι πεζή και ο καιρός περνάει χωρίς δυνατότητα πραγματοποίησης του ονείρου τους και κάποια στιγμή η, γριά πλέον, κοπέλα πεθαίνει, αφήνοντας τον σύντροφό της μόνο σε ένα γραφικό σπίτι που έχει πλέον περικυκλωθεί και απειλείται από επεκτάσεις οικιστικών ζωνών.

Από εδώ ξεκινάει και η υλοποίηση του ονείρου του ηλικιωμένου, το σπίτι σηκώνεται σαν αερόστατο με χιλιάδες μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιο και μαζί με έναν φλύαρο μικρό πρόσκοπο προσγειώνονται στα υψίπεδα ενός tepuis σε μεγάλη απόσταση όμως από τον καταρράκτη των ονείρων του, τον οποίο προσπαθούν να προσεγγίσουν. Ερχονται σε επαφή με το σπάνιο πουλί αλλά και με τον ηλικιωμένο ερευνητή που έχει εγκατασταθεί εκεί και το αναζητεί με μανία για να το πάει αιχμάλωτο στον πολιτισμό και να κερδίσει την δόξα. Και από εδώ αρχίζει η περιπέτεια και τα διλήμματα για το τι να γίνει, να πραγματοποιηθεί το όνειρο ζωής ή να σώσουν την σπάνια πανίδα από τα χέρια του αδίστακτου ερευνητή;

Από τη στιγμή που μιλάμε για υλοποίηση ενός ονείρου πρέπει να αναμένουμε στην ταινία και πολλές παραβιάσεις της πραγματικότητας και των φυσικών νόμων, αλλά και σημαντικούς προβληματισμούς για το τι είναι τελικά η πραγματοποίηση ενός ονείρου: «ΟΚ, μετέφερα το σπίτι μου στον τόπο των ονείρων μου και μετά τι; Είναι αυτό το νόημα της ζωής;» Και ενώ ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής αρχίζει να καταλαβαίνει το ότι η υλοποίηση αυτή δεν είναι το παν, ο άλλος ηλικιωμένος ερευνητής αγγίζει πλέον τα όρια της παραφροσύνης με την εμμονή στην υλοποίηση του δικού του ονείρου.

Τελικά αποδεικνύεται πως το όνειρο που επιθυμούμε διακαώς να πραγματοποιήσουμε δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα χιτσκοκικό MacGuffin στο έργο της ζωής μας, αυτό που μας κινητοποιεί το ενδιαφέρον για να συνεχίζουμε. Και όλη η μαγεία της ζωής βρίσκεται σε αυτήν αναζήτηση παρά στην εκπλήρωση κάθε επιθυμίας μας, όπως μας δείχνει στο έργο η αποθανούσα γυναίκα του πρωταγωνιστή. Σαν το σλόγκαν για την Ουτοπία, που όσα βήματα κάνουμε για να την πλησιάσουμε αυτή απομακρύνεται άλλα τόσα, αλλά μας κάνει και προχωράμε…

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Αποκάλυψη τώρα! (Apocalypse now) (1979)

2010-02-01T10:19:00.004+02:00

Η γνωστή ταινία του Francis Ford Coppola για το Βιετνάμ που όμως είναι ξεχωριστή μια και πέρα της φαινομενικά απλής υπόθεσης (πχ να βρεθεί και να εκτελεστεί ένας αποστάτης αξιωματικός) εξελίσσεται με πολύ αργό ρυθμό, αγγίζοντας τις 3 ώρες περνώντας σε φιλοσοφικές, σουρεαλιστικές διαστάσεις που έχουν να κάνουν με την αποικιοκρατική ιστορία της περιοχής του Βιετνάμ, το μιλιταριστικό και βάρβαρο πνεύμα των αμερικάνων στρατιωτών, την δισυπόστατη φύση του ανθρώπου (καλοσύνη-βαρβαρότητα) και τα πρωτόγονα ένστικτά του, το χάος που επικρατεί σε μια πραγματική συμπλοκή, κλπ.

Ο πρωταγωνιστής στην πορεία του για το κρησφύγετο του αποστάτη αξιωματικού έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες καταστάσεις, τη φρίκη του πολέμου, την εξόντωση αμάχων με κυνισμό και διασκέδαση από τους αμερικάνους (περίφημη η σκηνή με τα ελικόπτερα που βομβαρδίζουν χωριά και ρίχνουν Ναπαλμ υπό τη μουσική των Βαλκυριών του Βάγκνερ), αλλά και απίθανα σκηνικά με σεξιστικού τύπου διασκέδαση μέσα στη ζούγκλα των στρατιωτών, με μια οικογένεια γάλλων αποικιοκρατών που ζουν χρόνια στη ζούγκλα με πολλές ανέσεις και θεωρούν δική τους την περιοχή, κλπ, κλπ. Τέλος, στο κρησφύγετο του αξιωματικού, η όλη εικόνα παραπέμπει από τη μια σε αρχέτυπα "πρωτόγονης ορδής" και βαρβαρότητας με βάναυσες εκτελέσεις, τελετουργική βία, τυφλή υπακοή του πλήθους στον αρχηγό, αλλά συνάμα και φιλοσοφικές αναζητήσεις επιπέδου για αυτή την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού. Ο πρωταγωνιστής σαν να περνάει κάποια στάδια μύησης στη νοοτροπία της ορδής και η τελική σκηνή του φόνου του αξιωματικού φαίνεται σαν να ήταν ένας πρωτόγονος ανταγωνισμός για την αρχηγία της ορδής.

Αυτό το έργο πέρασε από πολλές σκηνοθετικές περιπέτειες, η τελική του έκδοση με όλο το υλικό έχει διάρκεια 3 ωρών και αυτή μάλλον βρίσκεται πιο εύκολα στα βίντεο κλαμπ.

Κλασσική ταινία βέβαια, με πολύ δραματικά πλάνα, αλλά υπερβολικά μεγάλης διάρκειας και με πολύ φιλοσοφία που θα έλεγα ότι κάπου κουράζει.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Πανικός στο Δάσος (The Missing Lynx) (Paws on the run) (El Lince perdito) (2008)

2010-01-20T19:02:00.005+02:00

Κινούμενα σχέδια με πρωταγωνιστή έναν γκαφατζή λύγκα που λόγω συνεχών τραυματισμών του έχει γίνει τακτικός επισκέπτης του κέντρου προστασίας άγριας ζωής. Όμως κάποιος έχει βάλει στόχο την αιχμαλωσία των σπάνιων αυτών ζώων για καλύτερη υποτίθεται προστασία τους, μισθώνοντας όμως αδίστακτους κυνηγούς για να κάνουν αυτή τη δουλειά. Μπορεί οι σκοποί του να είναι καλοπροαίρετοι, αλλά …

Χαριτωμένη περιπέτεια που έχει έναν ενδιαφέροντα και ξεχωριστό προβληματισμό, που όμως δεν γίνεται εύκολα κατανοητός από τα παιδιά, αν δεν είναι δίπλα τους οι γονείς που έχουν γνώση του θέματος: Το ότι η προστασία της Αγριας Ζωής είναι δυνατή όχι με την αιχμαλωσία και περιορισμό των ζώων σε ζωολ. κήπους ή ημιελεύθερη κατάσταση, αποκομμένα από τον οργανικό τους κόσμο στον οποίο εξελίχθηκαν και απέκτησαν την υπόστασή τους και την εμπειρία τους, αλλά μόνο με μέτρα προστασίας τους στο δικό τους φυσικό τους περιβάλλον και σωστή διαχείριση και προστασία των οικοσυστημάτων τους.

Διαβάστε περισσότερα στο Internet Movie Database

Δείτε Trailer στο Youtube

Ενστικτο (Instinct) (1999)

2010-01-16T12:00:00.001+02:00

-WRITE! What have you really lost? What did I take from you?
-My Control!
-WRONG!
-My Freedom!
-WRONG! One last chance!
-My Illusions!
-YEAH! Congratulations!

Μετά τη χθεσινή προβολή της στην τιβί, αξίζει να επαναφέρω πάνω αυτή την απίστευτη ταινία:

Εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ για την ανθρώπινη φύση, βασισμένο χαλαρά στο μυθιστόρημα Ishmael του Daniel Quinn, με τον Antony Hopkins στο ρόλο του Ηθαν Πάουελ, ενός καθηγητή βιολογίας που μελετούσε τους γορίλες στη Ρουάντα. Kάποια στιγμή ανακάλυψε ότι οι γορίλες τον δέχτηκαν ως μέλος τους στην ομάδα τους και αποφασίζει να εγκαταλείψει τον πολιτισμό, την ματαιότητά του, την υποκρισία και τις ψευδαισθήσεις ελευθερίας που παρέχει και να ζήσει μαζί τους σε μια κατάσταση αυθεντικής και καθαρής ύπαρξης, έξω από κάθε κοινωνικό έλεγχο, επιθυμίες κυριαρχίας, υποταγής και κατοχής.

Όμως σκοτώνει 3 θηροφύλακες και τραυματίζει άλλους δύο και αυτό τον οδηγεί στη μεταγωγή και εγκλεισμό του σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στις ΗΠΑ και μάλιστα στην πτέρυγα των ψυχωτικών, μια και από τη στιγμή της σύλληψής του αρνιόταν να μιλήσει και έδειχνε ιδιαίτερα επιθετικός. Ενας πανεπιστημιακός ψυχίατρος, επιλέγει για το διδακτορικό του την μελέτη αυτού του ανθρώπου και είναι ο πρώτος που τον κάνει να μιλήσει. Όμως ο Ηθαν Πάουελ, διακρίνει σε αυτόν μια ειλικρινή διάθεση να τον ακούσει και να μάθει πέραν της χρησιμοποίησής του για την επαγγελματική του άνοδο, οπότε αποφασίζει να ανοιχτεί, να μιλήσει για την εμπειρία του, αλλά επιβάλλοντας τους δικούς του όρους στον ψυχίατρο, ακόμα και με την χρήση βίας.

Τελικά, αναμορφωμένος βγαίνει ο ίδιος ο ψυχίατρος, ο οποίος αναθεωρεί πολλά πράγματα για την δουλειά του, για τις ψευδεπίγραφες αξίες και τις ψευδαισθήσεις, τις δικές του και της κοινωνίας του ως μέρος του μηχανισμού κοινωνικού ελέγχου μαζί με τους βάναυσους δεσμοφύλακες και τους αδιάφορους για τον ανθρώπινο πόνο συναδέλφους του. Ερχεται αντιμέτωπος με την αδιαφορία του προσωπικού για την κατανόηση του διαφορετικού, την απόρριψή του και τον εγκλεισμό του για την κοινωνική «ασφάλεια». Επίσης κατανοεί την κυριαρχική τάση του ανθρώπου απέναντι στην φύση και το ζωικό βασίλειο, αλλά και την ανελευθερία ως συνήθη και αυτονόητη κατάσταση, σε μια επίσκεψη του κρατούμενου σε ζωολογικό κήπο, στα κλουβιά με τους γορίλες.

Επίσης, στην φυλακή, όπου κυριαρχούσε η απάνθρωπη σιδηρά πυγμή των δεσμοφυλάκων και η εγκατάλειψη των τροφίμων, κάτι έχει αλλάξει μετά από το πέρασμα του ανθρωπιστή ψυχίατρου που επέλεξε να μην επιβάλλει τις κυρίαρχες και μαζικές ψευδαισθήσεις της κοινωνίας του στις προσωπικές ψευδαισθήσεις των έγκλειστων….

Διαβάστε περισσότερα στο Internet Movie data Base

Δείτε Trailer στο youtube

Δείτε μια από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας

Το πιο φωτεινό blog (Μπλογκοβραβείο της λιακάδας)

2010-01-10T21:18:00.005+02:00

Η Σταυρούλα μου έδωσε αυτό το βραβείο και την ευχαριστώ πάρα πολύ.

Τώρα πώς εννοείται ένα φωτεινό blog είναι θέμα συζήτησης.

Να είναι με έντονα και λαμπερά χρώματα ως background;

Να είναι με σκοτεινό φόντο ώστε να λάμπουν τα γράμματα και οι φωτό που μας ενδιαφέρουν περισσότερο;

Να μας φωτίζει, ρίχνοντας άπλετο φως, από τα μαύρα σκοτάδια της κατευθυνόμενης ενημέρωσης των ελεγχόμενων ΜΜΕ και των κυρίαρχων μονολιθικών και απολιθωμένων ιδεολογιών;

Να μας κάνει να λάμπουμε κι εμείς από θετική ενέργεια διαβάζοντας μεστά και βγαλμένα μεσα από την καρδιά και ψυχή του/της blogger κείμενα;

Από αυτά προτιμώ τα δυο τελευταία να αποτελέσουν κριτήρια για τις επιλογές μου που δεν είναι και λίγες (12 ζητήθηκαν).

cynical

navarino-s

Greek Rider

Jungle report

crispy

Left Liberal

ελληνάκι

Νοσφετάτος

katerina

korinoskylo

Eva F.

monkeys

Και επ’ ευκαιρία να σας διαφημίσω και το νέο μου blog με κάθε άλλο παρά φωτεινή και ηλιόλουστη θεματολογία: goth, dark & μακάβριο στην τέχνη και τη μουσική, όσοι πιστοί και φαν του είδους προσέλθετε, αν και μερικοί το έχετε μάθει ήδη και το επισκεφτήκατε

Avatar (2009)

2009-12-24T10:14:00.006+02:00

Η πολυαναμενόμενη υπερπαραγωγή του James Cameron όχι μόνο δεν με άφησε ανικανοποίητο, αλλά βγήκα και κατενθουσιασμένος από τις αίθουσες (και ας το είδα σε δισδιάστατο γιατί το 3D με κουράζει). Εκπληκτικά εφέ και σκηνοθεσία, ονειρικά τοπία και φύση σε έναν άλλο παραδεισένιο πλανήτη που όμως, όπως και οι δικοί μας παράδεισοι μαζί με τους κατοίκους τους, ζώα και ιθαγενείς ανθρώπους, κινδυνεύουν με αφανισμό από τον «πολιτισμό» μας που ουσιαστικά είναι ένα αδηφάγο τέρας που αναζητά συνεχώς νέους φυσικούς πόρους να κατασπαταλήσει για να συνεχίσει να υπάρχει.

Ετσι λοιπόν, κάπου στο μακρινό μέλλον, αφού μετέτρεψαν τη γη σε μια απέραντη έρημο και ένα ανθρωπογενές ασφυκτικό περιβάλλον, οι πολυεθνικές ξεχύθηκαν στο διάστημα σε αναζήτηση άλλων πλανητών που να έχουν κοιτάσματα στρατηγικής σημασίας μετάλλων για την γήινη τεχνολογία. Ενας από αυτούς τους πλανήτες, η Πανδώρα είναι ένας παράδεισος βιοποοικιλότητας με τροπικά δάση στα οποία ζουν οι Νάβι, τα εκεί εξωγήινα ανθρωπόμορφα όντα, σε μια εκπληκτική ισορροπία και επικοινωνία με το φυσικό περιβάλλον με πρωτόγονη τεχνολογία. Όμως κάτω από το λεπτό αυτό στρώμα της βιόσφαιρας, τυχαίνει να υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα από ένα πολύτιμο μέταλλο, περιζήτητο στη γη. Ετσι, η εισβολή, εγκατάσταση στρατού και εργοταξίων και η αδίστακτη καταστροφή αυτού του παραδείσου προκαλεί τις συνεχείς επιθέσεις των κατοίκων του πλανήτη, που όμως η αντίστασή τους αν και πολύ δυνατή αντιμετωπίζεται εύκολα με τα εξελιγμένα γήινα οπλικά συστήματα.

Εκτός από την στρατιωτική ισχύ ο πολυμήχανος άνθρωπος χρησιμοποιεί και την επιστημονική γνώση για τον έλεγχο και χειραγώγηση των κατοίκων αυτού του πλανήτη. Μαζί με τους στρατιωτικούς έχουν επιστρατευτεί και βιολόγοι (Σιγκούρνι Γουήβερ) για τη μελέτη του εκεί φυσικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας των Ναβι, ώστε να μπορέσουν κάποια στιγμή μέσω του κερδίσματος της εμπιστοσύνης τους να μπορέσουν να τους πάρουν τη γη με ειρηνικά μέσα. Για το σκοπό αυτό έχουν φτιάξει μια νέα βιοτεχνολογία τα «Αβαταρ»: Δηλαδή ένα πραγματικό σώμα Ναβι το οποίο το αφήνουν κάπου στον πλανήτη κοντά σε μια κοινότητα Ναβι, και η ανθρώπινη ψυχή μπαίνει σε αυτό και το ζωντανεύει μέσω μιας τηλεπαθητικής τεχνολογίας ενόσω ο άνθρωπος βρίσκεται κοιμισμένος σε ένα κλωβό σαν φέρετρο.

Αυτά τα «Αβαταρ» έχουν διδάξει και την ανθρώπινη γλώσσα στις κοινοτητες (παραλληλισμός και με τους ιεραπόστολους ή τις ανθρωποιστικές βοήθειες) αλλά συγχρόνως μαθαίνουν και τον τρόπο σκέψης τους ώστε κάποια στιγμή να τους χειραγωγήσουν. Όμως κάποια από αυτά τα Αβαταρ βλέπουν με συμπάθεια αυτόν τον πλανήτη και τις βιολογικές του ισορροπίες και ειδικά ένας πρώην πεζοναύτης, θα ενσωματωθεί για τα καλά στην κοινωνία τους αφού γίνει αποδεκτός από τους Ναβι. Η σύγκρουση των δύο αυτών πολιτισμών, μετά από μια τέτοια παρεκτροπή, θα έιναι τρομερή….

Η ταινία στην βασική της υπόθεση θυμίζει αρκετά το γνωστό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Η λέξη για τον κόσμο είναι Δάσος» της Ούρσουλα Λεγκέν: η σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων μεταξύ μιας άπληστης κουλτούρας που έχει απομαγεύσει τη φύση, υποβιβάζοντάς την σε απλή ύλη και φυσικό πόρο για εκμετάλλευση («δεν είναι τίποτε άλλο παρά απλά δέντρα» ακούγεται να λέει ένας τεχνοκράτης κάποια στιγμή στην ταινία) με μια άλλη βαθύτερη αντίληψη του κόσμου που ζει σε μια μεταφυσική ενότητα μαζί της όπου κάθε δέντρο και κάθε ον έχει νόημα ύπαρξης και κρύβει μέσα του μια ψυχή που οφείλουμε να τη σεβαστούμε και να ζήσουμε σε αρμονία μαζί του.

Η ταινία κρατάει σχεδόν 3 ώρες, αλλά όπως και το 2012 σε κρατάει καθηλωμένο και η συγκεκριμένη όχι μόνο για τα εφέ της. Επίσης είναι μια ταινία και για τα παιδιά, όχι μόνο για τα εφέ και την εκπληκτική σκηνοθεσία, αλλά και για την απλή παρουσίαση (στα γνωστά επίπεδα για το αμερικάνικο και όχι μόνο κοινό) αυτών των πολύ σημαντικών οικολογικών μηνυμάτων για το τι πολιτισμός είμαστε στην πραγματικότητα. Μια αλληγορία των πραγματικών λόγων για το πού βασίζεται αυτή η τεχνολογική μας ανάπτυξη και ευμάρεια. Μόνο που στην ταινία οι Νάβι δεν μασάνε κουτόχορτο ώστε να δελεαστούν με καθρεφτάκια και χάντρες για να πουλήσουν τη γη τους….

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Πέρα από τα Σύνορα (Beyond Borders) (2003)

2009-12-17T09:49:00.003+02:00

Αισθηματική ταινία με την Αντζελίνα Τζολί και τον Κλάιβ Οουεν με φόντο τις αποστολές βοήθειας και περίθαλψης σε περιοχές του Τρίτου Κόσμου που πλήττονται από πολέμους και πείνα.

Ενας ακτιβιστής γιατρός τέτοιων αποστολών εισβάλλει φουριόζος σε ένα γκαλά πλουσίων που γίνεται για να συλλεχθούν ψίχουλα βοήθειας για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου και προβαίνει σε έντονη καταγγελία του γεγονότος και της υποκρισίας του. Αυτή του η ενέργεια συγκινεί μια νέα εύπορη παντρεμένη η οποία αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή της στις αποστολές βοήθειας σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όχι μόνο οικονομικά αλλά και με την προσωπική της παρουσία εγκαταλείποντας την χλιδάτη ζωή, παραμελώντας την οικογένειά της και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή της. Τη δύναμή της την αντλεί πλέον από την ερωτική σχέση που έχει αναπτύξει με τον γιατρό, τον οποίο αναζητεί κάθε τόσο και ακολουθεί σε κάθε του αποστολή, από την Αιθιοπία, στην Καμπότζη και στην Τσετσενία, περιοχές που είναι βυθισμένες στους εμφυλίους πολέμους σε πολύ δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες που είσαι αναγκασμένος να χρησιμοποιείς την αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», συχνά με κίνδυνο της ζωής σου για να έχεις κάποια ελπίδα επιτυχίας του έργου σου….

Η ταινία είναι μια δραματοποιημένη αυτοπροσωπογραφία και παρουσίαση του φιλανθρωπικού έργου της Αντζελίνας Τζολί, η οποία χρηματοδοτεί τέτοιες αποστολές βοήθειας, συχνά δε επισκέπτεται τέτοιες πολυτάραχες περιοχές, επίσης έχει υιοθετήσει και ορφανά παιδιά του Τρίτου κόσμου.

Ωραία ταινία, αν και δεν έχει κάποια πρωτοτυπία στο θέμα, ούτε καν εμβαθύνει στα αίτια της τριτοκοσμικής μιζέριας και συνεχούς εκμετάλλευσης από τη Δύση. Απέχει πολύ από την οξύτητα του συγγενικού αριστουργήματος "Επίμονου Κηπουρού" που δείχνει τα αίτια της τραγικότητας του Τρίτου κόσμου στην πραγματική τους διάσταση. Το πρόβλημα λοιπόν σύμφωνα με την ταινία είναι ότι φταίνε οι ίδιοι οι λαοί σε αυτές τις χώρες και απλώς η Δύση φέρεται ανάλγητα επειδή δεν στέλνει απλόχερα τη βοήθειά της, όχι ότι αυτή είναι η βασική αιτία των δεινών τους.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε Trailer στο youtube

Τα παιδιά των ανθρώπων (Children of men) (2006)

2009-12-07T11:43:00.003+02:00

Δυστοπικό επιστημονικής φαντασίας έργο σε μια μελλοντική κοινωνία που για κάποιο λόγο έχει καταστραφεί ολοσχερώς τα τελευταία 18 χρόνια η αναραπαγωγική ικανότητα του ανθρώπινου είδους και είναι πλέον ορατή η ημερομηνία λήξης του. Το δε γεγονός της δολοφονίας του νεώτερου εν ζωή ανθρώπου, ενός 18χρονου, σε συμπλοκή συμμοριών αποτελεί κορυφαία και τραγική είδηση. Στο εν τω μεταξύ οι κοινωνίες έχουν καταρρεύσει και κύματα εκατομμυρίων μεταναστών από όλο τον κόσμο συρρέουν στο μόνο οργανωμένο (το κατά δύναμην βέβαια) κράτος, την Μεγάλη Βρεττανία, η οποία, για να μπορέσει να κρατηθεί, αναγκάζεται να ακολουθεί πολύ ωμή αντιμεταναστευτική πολιτική: με στρατιωτικά μέσα τους απωθεί ή τους συλλαμβάνει και κλείνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βρίσκουν τον θάνατο. Οι διαμαρτυρίες, οι ταραχές και οι βομβιστικές επιθέσεις από τις ένοπλες ή μη ομάδες αντίστασης των μεταναστών και των συμπαθούντων ακτιβιστών είναι καθημερινό φαινόμενο.

Δεν δίνεται εξήγηση για τους λόγους της εκμηδένισης της στειρότητας του ανθρώπου και των αιτίων των τεράστιων κυμάτων μετανάστευσης, αλλά το όλο κλίμα του έργου υπονοεί περιβαλλοντικά αίτια.

Η υπόθεση αφορά την ανάληψη από έναν πρωην ακτιβιστή, τώρα καιροσκόπο γραφειοκράτη, της ασφαλούς μεταφοράς της μοναδικής εγκύου γυναίκας (μιας αφρικανής μετανάστριας) σε ένα νησί των Αζορών, όπου υπάρχει ασφαλές καταφύγιο μιας ομάδας επιστημόνων που μελετούν τα αίτια της στειρότητας και αναζητούν τρόπους να αντιστρέψουν την κατάσταση. Η μεν κυβέρνηση την καταδιώκει ως μετανάστρια, η δε αντίσταση θέλει να την χρησιμοποιήσει προς όφελος των δικών της πολιτικών, έτσι βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα χάος διασταυρούμενων πυρών.

Η ταινία εξελίσσεται στο μοτίβο των πολεμικών ταινιών σε αστικά περιβάλλοντα με μάχες τοίχο με τοίχο και σώμα με σώμα και με πολύ ωραία σκηνοθεσία με μεγάλης διάρκειας πλάνα μιας λήψης με την ίδια κάμερα (κάτι που έχει και τα σχετικά «ατυχήματα» βέβαια, όπως πχ το λέρωμα του φακού με σταγόνες κόκκινης μπογιάς, υποτίθεται αίματος). Πολύ εντυπωσιακή η σκηνή όπου η μάχη σταματάει παρατηρώντας σαστισμένοι οι μαχητές το πέρασμα μιας μάνας με μωρό από τις γραμμές τους, κάτι που είχαν να το δουν 18 χρόνια ή και δεν το είχαν δει ποτέ τους.

Παίζουν μεγάλα ονόματα όπως Κλάιβ Οουεν (πρωταγωνιστής), Τζούλιαν Μουρ και Μάικλ Κέην.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Το Νησί (The Island) (2005)

2009-11-30T20:03:00.005+02:00

just because people eat the burger doen’t mean they wanna meet the cow

Ταινία επιστημονικής φαντασίας, με την Scarlet Johanson που επεξεργάζεται το θέμα της δημιουργίας ανθρώπινων κλώνων και τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό στην κατάρρευση των ηθικών φραγμών όταν περάσει στη σφαίρα της καπιταλιστικής κερδοσκοπίας, αλλά και της διαχείρισής του από μια ελίτ πάμπλουτων, vips και στυγνών και αμοραλιστών επιχειρηματιών.

Η ταινία θα έλεγα πως έιναι είναι ένα πολλαπλό ρημέηκ-κολάζ, μια και εμένα μου θύμισε έντονα σκηνοθετικά και σεναριακά 3 ταινίες που έχω δει, το Blade Runner, το Matrix και προπαντός το Logan’s Run, αλλά διαβάζω ότι μοιάζει πάρα πολύ με μια άλλη ταινία με κλώνους του 1979 Parts: The Clonus Horror, που δεν την γνωρίζω, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που με τους δημιουργούς της είχε προβλήματα κόπυράιτ.

Πάντως είναι μια εξαιρετική ταινία δράσης και καταδίωξης, αλλά και σχετικού προβληματισμού για την ανθρωπινότητα των κλώνων, την μη προβλεψιμότητα στο φαινόμενο της ζωής, την κατασκευή πραγματικότητας, κλπ

Μια επιχείρηση έχει στήσει κρυφά στην έρημο και κάτω από τη γη ολόκληρη πολιτεία όπου δημιουργεί ανθρώπινους κλώνους πανομοιότυπους με κάποιους δότες-πελάτες ώστε να έχουν απόλυτα ίδια όργανα στη διάθεσή τους όποτε τα χρειαστούν. Εννοείται ότι οι πελάτες αυτοί είναι πάμπλουτοι για να έχουν την δυνατότητα να πληρώνουν μέσω συμβολαίου τεράστια ποσά για την συντήρηση στη ζωή αυτών των κλώνων τους. Εμφυτεύεται στα μυαλά των κλώνων ένα τυποποιημένο παρελθόν, μια απαγόρευση λόγω οικολογικής καταστροφής να μην εξέρχονται έξω από την υπόγεια πολιτεία και ένα νόημα ζωής ότι κάποιοι επιλαχόντες μέσω περιστασιακών κληρώσεων θα είναι οι εκλεκτοί που θα πάνε να ζήσουν στο Νησί, τη μόνη περιοχή που δεν επηρεάστηκε από την οικολογική καταστροφή. Μέσα σε αυτό το χώρο, η ζωή τους είναι πλήρως ελεγχόμενη ώστε από τη μια να είναι ευχαριστημένοι μέσω θετικών σκέψεων για να μην τοξινώνεται ο οργανισμός τους με άγχος και φόβο αλλά και για να αποκλείεται η εξέγερσή τους λόγω αυτών και από την άλλη να μην έχουν ανεπιθύμητες ασθένειες λόγω διατροφής, αλλά και ερωτικές σχέσεις και ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Όμως κάποια πράγματα είναι αδύνατο να είναι υπό έλεγχο για πάντα και το μυστικό πρόγραμμα αυτό κινδυνεύει να γίνει γνωστό…

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Κατάσταση Πραγμάτων (State of Play) (2009)

2009-11-25T20:06:00.004+02:00

Πολιτικό θρίλερ με τον Ράσελ Κρόου στον ρόλο ενός δημοσιογράφου που ενώ ψάχνει πληροφορίες για την δολοφονία δυο ανθρώπων, ξαφνικά ανακαλύπτει ότι αυτοί οι φόνοι συνδέονται με έναν άλλον, της μνηστής ενός φίλου του που είναι γερουσιαστής και συλλέγει πληροφορίες για ένα σκοτεινό όμιλο υψηλόβαθμων στελεχών και στρατιωτικών που κερδοσκοπούν συντηρώντας τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Στην πορεία έρχεται σε σύγκρουση με την προϊσταμένη του που απλώς την ενδιαφέρει ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός στην ενημέρωση και όχι η αλήθεια την οποία αναζητεί ο δημοσιογράφος, έστω και αν αυτό προκαλεί διαφυγόντα κέρδη στην εφημερίδα του. Όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά, η αλήθεια για να αποκαλυφθεί χρειάζεται χρόνο, επίπονη αναζήτηση στοιχείων, εγκυμονεί κινδύνους για τη ζωή, για τις σχέσεις με τα φιλικά πρόσωπα και φυσικά αρκετή τύχη.

Η ταινία σε κρατάει σε συνεχή αγωνία, έρχονται στην επιφάνεια πολιτικές διαπλοκές και συμφέροντα, προσωπικές αντιζηλίες και παρανομίες, βλέπουμε την επιχειρηματική κυνική συμπεριφορά των ιδιοκτητών των ΜΜΕ για να βγάλουν είδηση και οι ανατροπές είναι απανωτές στην συγκρότηση της αλήθειας από τα κομμάτια παζλ που συλλέγει στα χέρια του ο δημοσιογράφος. Με λίγα λόγια είναι ένα πολύπλευρο πολιτικό θρίλερ που θίγει συγχρόνως πολλές όψεις του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού στις ΗΠΑ.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

2012 (2009)

2009-11-18T18:45:00.007+02:00

Η νέα πολυαναμενόμενη υπερπαραγωγή του Εμμεριχ, βασισμένη στην παραφιλολογία που κυκλοφορεί για το τέλος του κόσμου το 2012 σύμφωνα με ένα αρχαίο ημερολόγιο των Μάγια. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματος του σκηνοθέτη σβήνουμε από το μυαλό μας κάθε προσδοκία κουλτούρας και προβληματισμού, χαλαρώνουμε και τρέχουμε να απολαύσουμε ένα εγγυημένο υπερθέαμα κομμένο και ραμμένο στην νοημοσύνη του μέσου αμερικάνου. Αλλά με πολλές διαφορές από συνήθεις προπαγανδιστικές ταινίες του συρμού, άλλωστε ο Εμμεριχ δεν διστάζει να τα πει (το κατά δύναμιν βέβαια) έξω από τα δόντια στην αμερικάνικη (και όχι μόνο) ευδαιμονία, όπως έκανε στο «Μετά την επόμενη μέρα» και όπως κάνει ακόμα πιο πολύ στο παρόν .

Μερικά χρόνια πριν το 2012, λοιπόν, κάποιες γεωλογικές ενδείξεις από τα βάθη της γης κάνουν τους επιστήμονες να ανησυχήσουν και να ενημερώσουν τους ηγέτες των χωρών τους. Το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε είναι πλέον προ των πυλών, αλλά τι θα γίνει με την διάσωση της ανθρωπότητας; Λοιπόν, η λύση βρίσκεται σε μια συνδιάσκεψη των G8 χωρίς πολλή σκέψη: Οι ηγέτες, οι ακολουθίες τους και οι πιο πλούσιοι, που έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν ένα εισιτήριο, κάπως τσιμπημένο θα έλεγα (κάτι δις δολλάρια και ευρώ), θα συμπεριληφθούν σε ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα διάσωσης του ανθρώπινου γένους, δηλαδή κάτι τεράστιες κιβωτοί που κατασκευάζονται με άκρα μυστικότητα στα Θιβετιανά Ιμαλάια κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του ολοκληρωτικού καθεστώτος της Κίνας.

Μόλις λοιπόν αρχίσουν να εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις της καταστροφής της γης (υπερθέρμανση του πυρήνα της γης που προκαλεί λιώσιμο και αποσταθεροποίηση του γήινου φλοιού), δίνεται το σήμα και οι εκλεκτοί κατευθύνονται αεροπορικώς με όλα τα λούσα τους προς τα Ιμαλάια, αφήνοντας τον υπόλοιπο κόσμο στο έλεος της καταστροφής, η οποία είναι η πιο θεαματική που έχω δει ποτέ μου σε κινηματογράφο: γιγάντια ρήγματα να καταπίνουν ουρανοξύστες, τσουνάμια να χτυπούν τις ψηλότερες βουνοκορφές της γης, εκρήξεις ηφαιστείων να σκοτεινιάζουν με τους καπνούς ολόκληρες ηπείρους….

Και πάμε τώρα και στα κοινωνικά μηνύματα της ταινίας (όχι τίποτε σπουδαίο, ξέρετε τώρα, ο μέσος αμερικάνος δεν του αρέσει να σκέφτεται και πολύ όταν τρώει τα ποπ κορν του), τα οποία κυμαίνονται από θέματα κοινωνικής ανισότητας και ατομικισμού μέχρι περιβαλλοντικά. Πρώτα πρώτα ο Πρόεδρος της Αμερικής είναι πλέον έγχρωμος και δείχνει πολύ υψηλό ήθος ώστε να αποκλείσει τον εαυτό του από τους εκλεκτούς και να πεθάνει ανάμεσα στο πλήθος, ο δε αντιπρόεδρος να είναι ένα τυπικός αμοραλιστής και ατομικιστής λευκός, οι δε περισσότεροι εκλεκτοί είναι γηραιοί και ηλικιωμένοι ηγέτες ή vips που απλώς είχαν το χρήμα για να σωθούν οι ίδιοι, χωρίς καμιά απολύτως προσωπική προσπάθεια. Ακόμα και οι χιλιάδες εργάτες που δούλευαν για να φτιαχτούν οι Κιβωτοί μείναν απ’ έξω, ενώ υπήρχε άπλετος χώρος σε αυτές να σωθούν τουλάχιστον 10πλάσιοι, αλλά οι vips θέλαν σουίτες ολοδικές τους. Σε όλα αυτά ασκείται κριτική από έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, έγχρωμο πάλι, που αναρωτιέται τι ανθρωπότητα θα ξαναχτιστεί με τέτοιο επίπεδο φιλοτομαρισμού από το οποίο διέπονταν όλο αυτό το μυστικό πρόγραμμα.

Ασχετα αν δεν τον χωνεύουν πολλοί τον σκηνοθέτη αυτόν, αυτή η ταινία έχει τόσο εντυπωσιακά εφέ που και μόνο για αυτό αξίζει να την δει κανείς και μάλιστα σε κινηματογράφο , εννοείται ότι σε dvd στο σπίτι δεν θα λέει και πολλά πράγματα, όσο μεγάλη και να είναι η οθόνη πλάσματος που έχει κάποιος.

Διαβάστε περισσότερα στο Wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

My top 20 movies of decade

2009-11-12T20:10:00.026+02:00

Δείτε τι βρήκα!

Αν και αυτές οι ψηφοφορίες, είτε γίνονται από μια ελίτ του χώρου, είτε πιο δημοκρατικά από το λαό, είναι τελικά του στυλ «άντε να στίψουμε όσο μπορούμε ακόμα το προϊόν, για να βγάλουμε κανένα φράγκο ακόμα προσπαθώντας να αναδείξουμε κάποιες από αυτές, ώστε να τρέξει ο κόσμος να τις δει ή να τις ξαναδεί» (κάτι δηλαδή, σαν να προσπαθείς να ξεπουλήσεις το στοκ σε επιχείρηση), αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι μια διαδικασία που αρέσει στον καθένα να απαριθμεί τα τραγούδια ή τις ταινίες που του αρέσουν, οπότε σας κάνω άλλη μια ταξινόμηση με τις αγαπημένες μου ταινίες για την τρέχουσα δεκαετία. Κρίμα που κορυφαίες βρίσκονταν στο μεταίχμιο της μετάβασης (1998-1999) και δεν μπορώ να τις περιλάβω. Πάμε λοιπόν:

14. Ne le dis à personne

15. Donnie Darko

16. Ο Βασιλιάς

17. Charlie and the Chocolate Factory

18. Finding Nemo

19. Chicken Run

20. Shrek I

Αυτάαααα!

Για την πτώση του τείχους του Αίσχους μίνι αφιέρωμα

2009-11-09T13:42:00.006+02:00

Λίγο βιαστικό, μια και έχοντας ξεχάσει την επέτειο, αμέλησα να ξαναδώ αυτόν τον καιρό κάποιες από αυτές και ευχαριστώ και την κρίσπυ που μου ξαναθύμησε το τσέχικο σχετικό διαμάντι. Δυο σημαντικές ευρωπαϊκές ταινίες, λοιπόν, για την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων:

Kolya (1996)
Ταινία τσέχικης παραγωγής που αναφέρεται στην κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία μέχρι την εποχή της πτώσης του σοσιαλιστικού μπλοκ και της βελούδινης επανάστασης. Ενας μουσικός έπεσε σε δυσμένεια στο καθεστώς και διώχθηκε από την συμφωνική ορχήστρα και προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζειν με παραδόσεις μαθημάτων και κάθε λογής παροχή μουσικών υπηρεσιών. Του γίνεται πρόταση να κάνει έναν λευκό γάμο με μια Ρωσίδα φυγάδα που ζούσε χωρίς χαρτιά στην Πράγα. Όμως αυτή ενώ είχε ένα γιο, τον εγκαταλείπει και βρίσκεται έτσι ο μουσικός με ένα ξενόγλωσσο παιδί να αναθρέψει και έναν γάμο που αν γινόταν γνωστός στο καθεστώς θα βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο.

Η ταινία αρχικά επικεντρώνεται στην ανάπτυξη μέσα σε πολλές δυσκολίες και ευτράπελα αυτής της θερμής σχέσης και εμπιστοσύνης μεταξύ του μουσικού και του παιδιού που μεγαλώνει, αλλά δυστυχώς η υπόθεση γίνεται γνωστή στην αστυνομία και αρχίζουν τα δύσκολα για τον μουσικό. Όμως εκεί που όλα δειχνουν ότι θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί, το καθεστώς καταρρέει και όλοι μαζί αστυνομικοί και μουσικός πανηγυρίζουν αυτό το ιστορικό γεγονός. Τελικά η Ρωσίδα μητέρα, που είχε δραπετεύσει στη Δ. Γερμανία να ζήσει με τον φίλο της, επιστρέφει για να πάρει το παιδί της και ο αποχωρισμός είναι πολύ δύσκολος.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Δείτε όλη την ταινία στο youtube. Βαζω το πρώτο μέρος, τα υπόλοιπα τα βρίσκετε στην διπλανή στήλη

Goodbye Lenin (2003)
Κλασσική πλέον, κωμική ταινία: Ανατολική Γερμανία, η μητέρα στέλεχος του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο πατέρας φυγάς στη Δύση και ο γιος συλλαμβάνεται για αντικαθεστωτική δράση. Αυτό το γεγονός προκαλεί σοβαρό καρδιακό επεισόδιο στην μητέρα, η οποία πλέον από δω και πέρα δεν πρέπει να βιώσει δυνατές συγκινήσεις και σοκ για να μπορέσει να κρατηθεί στη ζωή. Το στυγνό καθεστώς στο οποίο πίστευε και αφιέρωσε τη ζωή της καταρρέει ενώ αυτή βρίσκεται κλεισμένη στο σπίτι και καθηλωμένη σε ένα δωμάτιο τα δε παιδιά της προσπαθούν να της κρατήσουν μυστικό το κοσμοϊστορικό γεγονός που μπορούσε να τη στείλει στο θάνατο. Όμως ελέγχουν ένα ελάχιστο μέρος της κατασκευασμένης πραγματικότητάς της μάνας τους και κάθε τόσο η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από τον έλεγχο. Σοφίζονται τις πιο απίθανες δικαιολογίες και σκηνοθετούν και δελτία ειδήσεων ώστε να δικαιολογήσουν αυτά τα απίστευτα για την μάνα τους που συμβαίνουν έξω από το παράθυρο του σπιτιού τους και τελικά άθελά τους θα κατορθώσουν να αποκαταστήσουν μια ομαλή αλλά ξεκαρδιστικά απίθανη μετάβαση-μετασχηματισμό του πολιτικού γίγνεσθαι στο μυαλό της….

Διαβάστε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συγκριτική ανάλυση-κριτική του «Goodbye Lenin» με το «Οι ζωές των Αλλων» από τον Slavoy Zizek, όπου τονίζει το ουσιαστικά απολίτικο μήνυμα της δεύτερης ταινίας σε σχέση με το πιο μεστό πολιτικά “Goodbye Lenin”.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε Trailer στο youtube

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (Clockwork Orange) (1971)

2009-11-05T12:39:00.003+02:00

Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες και ένα από τα ξεχωριστά αριστουργήματα του Κιούμπρικ. Η υπόθεση υποτίθεται ότι αναφέρεται σε μελλοντική κοινωνία, όμως η εκπληκτική θεατρικής αισθητικής σκηνοθεσία της είναι μια απεικόνιση της ψυχεδελικής ποπ κουλτούρας και ενός υπερκαταναλωτικού ευδαιμονισμού που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή σε ορισμένες εύπορες κοινωνικές τάξεις κυρίως της τέχνης και της διανόησης. Αυτή η κουλτούρα διαφαίνεται με την διακόσμηση και επίπλωση των εσωτερικών χώρων, με το εκκεντρικό ντύσιμο, την συμπεριφορά, κλπ. Εμμεσα, λοιπόν, υποδηλώνεται πως αυτή η κατάσταση ευδαιμονισμού και καλοπέρασης αποτελεί και αίτιο της βίαιης συμπεριφοράς των νεαρών συμμοριών εκτός από την φτώχεια, την ανεργία και την οικονομική ανέχεια που είναι η συνήθης άποψη: Η αποξένωση, ακόμα κι εντός της οικογένειας, βυθισμένοι μέσα στην ατομική υπεραπόλαυση ως υποκατάστατο του χασίματος του νοήματος και των ουσιαστικών κοινωνικών δεσμών φαίνεται πως τροφοδοτούν την νεανική βία και το σπάσιμο των ηθικών φραγμών των νεαρών.

Η βία αυτή δεν περιορίζεται μόνο σε ρατσιστικές επιθέσεις σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ή σε συμπλοκές μεταξύ ομάδων ή μεταξύ των μελών της για παρεξηγήσεις και προσωπικές αντιζηλίες, αλλά και σε εισβολές σε σπίτια όπου κακοποιούν και βιάζουν βάναυσα τους ιδιοκτήτες, μέσα σε ένα κλίμα εκμηδενισμού της ανθρωπιάς και της κυριαρχίας «της βίας για τη βία» ως αυτοσκοπό και προσωπική απόλαυση.
Ο πρωταγωνιστής, κάποια στιγμή, προδομένος από τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας του, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για φόνο με πολύ βαριά ποινή 14 χρόνων. Εκεί ακούει για μια καινοτόμα ψυχιατρική μέθοδο που «θεραπεύει» την εγκληματική προσωπικότητα και αποφασίζει να γίνει το πρώτο πειραματόζωο που θα εφαρμοστεί πάνω του, ώστε να μπορέσει να ελευθερωθεί σύντομα.

Αυτή η μέθοδος, όμως, ήταν μια ωμή έκδοση των παβλοφικών πειραμάτων των εξαρτημένων ανακλαστικών και του μπηχεβιορισμού μέσω της τροποποίησης συμπεριφοράς που κατάστρεφε, όχι μόνο την ελεύθερη βούληση, αλλά είχε και παράπλευρες απώλειες, καταστρέφοντας ζωτικές ψυχικές και συναισθηματικές λειτουργίες, όπως της σεξουαλικότητας και της μουσικής απόλαυσης. Με λίγα λόγια «άδειαζε τα απόνερα της μπανιέρας μαζί με το μωρό» που λέει η παροιμία. Ετσι, μαζί με την αρρωστημένη τάση για διάπραξη εγκλημάτων, του ξεριζώθηκε και η ικανότητα (όχι όμως η επιθυμία) για σεξ, άμυνα και απόλαυση της αγαπημένης του μουσικής ως «παράπλευρες απώλειες», υποβιβάζοντάς τον σε ένα αυτόματο, συντρίβοντας την ικανότητα της ελεύθερης βούλησης και κρίσης του για το τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Αλλά για την εξουσία και την τεχνοκρατία: ο σκοπός επιτεύχθηκε, συνεπώς το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία, τα υπόλοιπα είναι άνευ ή ήσσονος σημασίας!

Οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης, μέσω ενός άλλου είδους αμοραλισμού δήθεν στο όνομα του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον χρησιμοποιούν βάναυσα, βασανίζοντάς τον ψυχολογικά και οδηγώντας τον σχεδόν ως το θάνατο, για να εκθέσουν την κυβέρνηση που προώθησε τέτοια καταστροφική μέθοδο θεραπείας. Τελικά, η επερχόμενη θεραπεία του, μετά τον βαρύτατο τραυματισμό του, παρουσιάζεται ως επιτυχία της κυβέρνησης με τα γνωστά κόλπα της προβολής από τα ΜΜΕ και ο ήρωας της ταινίας αποκαθίσταται οικονομικά και κοινωνικά με αντίτιμο να καλύψει την κυβέρνηση για το αποτυχημένο πείραμα εις βάρος του.

Επιπλέον, σε επίπεδο χαρακτήρων, θίγονται ή παρωδούνται στην ταινία η γλοιώδης τυπολατρεία και υποταγή στην εξουσία, η υποκρισία και ο αμοραλισμός των πολιτικών οποιασδήποτε ιδεολογίας (προοδευτικών-συντηρητικών) και ο συνεπαγόμενος εργαλειακός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι πολίτες από την εξουσία.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε ένα trailer στο Youtube

Ακούστε μουσική από την ταινία
Overture to the sun από Sunforest
Henry Purcell's MUSIC FOR THE FUNERAL OF QUEEN MARY(1695)
9nth of Beethoven (απόσπασμα)
Singing in the rain από τον Gene Kelly

Οι επιζώντες (The Last Winter) (2007)

2009-10-31T12:08:00.005+02:00

Άλλη μια παρόμοιας υπόθεσης ταινία για την κλιματική αλλαγή, ένα οικολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται πάλι στην Αλάσκα, στο εθνικό πάρκο της, το ANWR, η τύχη του οποίου εδώ και χρόνια αποτελεί πολιτικό χαρτί και διακύβευμα των δύο κομμάτων και πεδίο διαμάχης των οικολόγων για την προστασία από ανθρωπογενείς δραστηριότητες της παρθένας αυτής περιοχής και των πετρελαιάδων που κόπτονται για δήθεν ενεργειακή αυτονομία των ΗΠΑ, λόγω των μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου που κρύβει στο υπέδαφός του το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα.

Μια πετρελαϊκή εταιρία κατορθώνει να πετύχει το πολυπόθητο αποτέλεσμα του αποχαρακτηρισμού του Εθνικού Πάρκου και της παράδοσής του στην στυγνή εκμετάλλευση με προσπάθειες εξαγοράς περιβαλλοντιστών για απόκτηση της πολυπόθητης υπογραφής τους. Το προσωπικό της εταιρείας που δουλεύει στην περιοχή (όπου είχε ανοιχτεί μια γεώτρηση στην δεκαετία του 70 αλλά είχε σφραγιστεί εσπευσμένα) είναι όμως διχασμένο ως προς την αποστολή του, εκφράζοντας ανησυχίες για το περιβαλλοντικό έγκλημα στο οποίο ωθούνται από τον αδίστακτο εκπρόσωπο της εταιρείας που τους επισκέφτηκε και τους πιέζει να προχωρήσουν τα έργα.

Από την μια παρατηρούν ότι τα παγοκαλύμματα της Αλάσκας λιώνουν ταχύτατα και οι χειμώνες είναι βροχεροί παρά με χιόνι, οπότε είναι μάταιη έως εγκληματική η συνέχιση της αναζήτησης ορυκτών καυσίμων που συνεισφέρουν στην κλιματική αλλαγή. Από την άλλη εκφράζουν και τους βάσιμους φόβους της απελευθέρωσης άγνωστων ουσιών ή και παθογόνων μικροοργανισμών με την αποκάλυψη εδαφών που ήταν καλυμμένα με πάγους για εκατομμύρια χρόνια. Και πράγματι, κάτι περίεργο συμβαίνει, μερικοί εργάτες δείχνουν να τρελαίνονται, να βλέπουν οπτασίες και να βρίσκονται νεκροί από το κρύο τρέχοντας γυμνοί στα χόνια. Κάποια άγνωστη δύναμη απελευθερώνεται από τη γη και παίρνει την εκδίκησή της από το ανθρώπινο είδος, το οποίο συμπεριφέρεται προς αυτήν όπως οι παθογόνοι ιοί που καταστρέφουν τον οργανισμό για την εξάπλωσή τους.

Μέχρι εδώ (περίπου η μισή ταινία), δείχνει να είναι ένα ενδιαφέρον θρίλερ (περίπου στο κλίμα της προηγούμενης ανάρτησης με πολλά κοινά στοιχεία στο σενάριο) με αρκετά οικολογικά μηνύματα στους διαλόγους που αναπτύσσονται. Από κει και πέρα αρχίζει η σεναριακή και σκηνοθετική προχειρότητα και κατρακύλα: η απειλή αυτή δείχνει να είναι κάποια ασαφής μεταφυσική δύναμη κρυμμένη κάτω από τον πάγο (ίσως το πνεύμα των ζώων, προϊστορικών και μη, που είχαν ζήσει σε αυτή την περιοχή).

Η δε τελική σκηνή, αν και σεναριακά ενδιαφέρουσα, είναι κακή αντιγραφή από το τέλος του πρώτου Resident Evil, σκηνοθετικά πολύ φτωχή και με απότομο κόψιμο, σαν να είχε ξεμείνει ο σκηνοθέτης από χρήματα για να κάνει ένα αξιοπρεπέστερο πλάνο με την άνοδο της στάθμης των νερών λόγω της κλιματικής αλλαγής: Αμα σέβεσαι στοιχειωδώς την κινηματογραφική τέχνη, δεν δείχνεις την άνοδο της στάθμης της θάλασσας να μοιάζει σαν να άδειασε κάποιος μια σκάφη απόνερα έξω από στην πόρτα σου!!!!

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Τρόμος κάτω από τους πάγους (The Thaw) (2009)

2009-10-25T18:18:00.007+02:00

Περιβαλλοντικό θρίλερ με τον Βαλ Κίλμερ, σχετικά με τις συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου και του λιωσίματος των αρκτικών πάγων. Καθώς λιώνει ένας παγετώνας στην Αλάσκα, αποκαλύπτεται το κατεψυγμένο σώμα ενός Μαμούθ. Το ανακαλύπτει μια εκπαιδευτική ομάδα του τμήματος οικολογίας ενός πανεπιστημίου που μελετούσε τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στις πολικές αρκούδες. Όμως αυτή η ανακάλυψη θα αποδειχθεί ολέθρια, μια και καθώς ξεπαγώνουν οι ιστοί του, επανέρχεται στη ζωή και ένα προϊστορικό παράσιτο που προσβάλλει ταχύτατα ζώα και ανθρώπους, οδηγώντας τους σε έναν βασανιστικό θάνατο. Ξεκινάει, λοιπόν, ένας αγώνας δρόμου να απομονωθούν οι προσβεβλημένοι και να εμποδιστούν να έρθουν στο ερευνητικό πεδίο τα νέα γκρουπ φοιτητών ώστε να μην εξαπλωθεί το παράσιτο στον υπόλοιπο πλανήτη….

Το έργο είναι ανέλπιστα πολύ καλό και σε υπόθεση και σε σκηνοθεσία, αλλά και σε ανατροπές στο τέλος, οι οποίες μάλιστα θέτουν και ενδιαφέροντες οικολογικούς προβληματισμούς. Η ταινία ακολουθεί τους κώδικες αγωνίας, φρίκης και γκορ/σπλατεριάς σχετικών κλειστοφοβικών ταινιών προσβολής από ιούς και παράσιτα, χωρίς όμως ιδιαίτερες υπερβολές σε σχετικές εικόνες. Δίνεται περισσότερη βαρύτητα στον οικολογικό προβληματισμό, στην στάση και ευθύνη του ανθρώπου μπροστά στην περιβαλλοντική κρίση και στο απρόβλεπτο και μη αναστρέψιμο των φυσικών φαινομένων.

Ποιός ξέρει; Η αναβίωση αρχέγονων κατεψυγμένων μικροβίων/ιών είναι και αυτό μια πιθανότητα, όπως και οι απελευθερώσεις δισεκατομμυρίων τόννων διαφόρων ουσιών που βρίσκονται εγκλωβισμένες κάτω από τους πολικούς πάγους για εκατομμύρια χρόνια και οι οποίες δεν πρόκειται να περιοριστούν μόνο σε εκείνες τις ακατοίκητες περιοχές, αλλά θα εξαπλωθούν σε όλον τον πλανήτη, είτε μέσω των ατμοσφαιρικών και θαλάσσιων ρευμάτων, είτε με τις μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις των ζώων...

Κρίμα που αυτή η ταινία είναι αγνοημένη από τα βίντεο κλαμπς, αφού σε όλα, ακόμα και στα μεγαλύτερα, δεν έχουν πάνω από ένα αντίτυπο, παρ’ όλο που είναι καινούρια της φετινής χρονιάς.

Διαβάστε περισσότερα στο Internet Movie Data Base

Δείτε trailer στο youtube

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

2009-10-19T10:23:00.011+03:00

Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room!

Ασπρόμαυρη black comedy του Στάνλεϋ Κιούμπρικ που σατιρίζει την παράνοια του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου των Μεγάλων Δυνάμεων στην κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Πρωταγωνιστεί ο Πήτερ Σέλερς με 3 ρόλους στην ταινία και ο George Campbell Scott στον ρόλο του στρατηγού των αμερικάνικων ενόπλων δυνάμεων.

Ενας διοικητής αεροπορικής βάσης, υπεύθυνος για τα αεροπορικά σμήνη βομβαρδιστικών με πυρηνικές κεφαλές που είναι σε ετοιμότητα στον αέρα επί 24ώρου βάσεως γύρω από την πρωην ΕΣΣΔ, σε μια διανοητική κρίση δίνει το ΟΚ για την εφαρμογή του πιο απόρρητου και σε έσχατη ανάγκη σχεδίου επίθεσης με πυρηνικά ενάντια στην ΕΣΣΔ. Όμως αυτή η επιχείρηση ήταν έτσι σχεδιασμένη ώστε να αποκλείεται ο ανθρώπινος παράγοντας από την όποια προσπάθεια ανάκλησής του. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, οι Ρώσοι είχαν αναπτύξει και ένα άλλο χειρότερο αμυντικό πρόγραμμα, το Doomsday Machine, επίσης χωρίς δυνατότητα ανάκλησης από τους ανθρώπους, το οποίο με την πρώτη επίθεση σε πυρηνική βάση που θα δέχονταν, ενεργοποιούνταν αυτόματα και ανατίναζε πολύ μεγάλο αριθμό πυρηνικών βομβών που ήταν με αυτό συνδεδεμένες, προκαλώντας την καταστροφή του πλανήτη εντός λίγων μηνών. Μέσα στο War Room λοιπόν του Πενταγώνου, και με συνεχή επικοινωνία με τον μεθυσμένο πρόεδρο της ΕΣΣΔ, προσπαθούν να βρουν μια λύση η οποία να έχει τις μικρότερες απώλειες και προπαντός να αποφευχθεί η πυροδότηση της Doomsday Machine που θα σήμαινε και το τέλος της ανθρωπότητας….

Ασχετα αν ο λεγόμενος ψυχρός πόλεμος έχει τελειώσει προ πολλού, η ταινία εξακολουθεί να είναι δραματικά επικαιρη, μια και τα πυρηνικά όπλα δεν έχουν αποσυρθεί, αντιθέτως έχουν πλέον διαδοθεί και σε μικρότερες δυνάμεις ή γίνεται χρήση τους με άλλο τρόπο (πχ πυρομαχικά αποεμπλουτισμένου ουρανίου). Επιπλέον είναι γεμάτη εύστοχους συμβολισμούς και σχετικό χιούμορ για το ποιον και την χαρακτηροδομή των πολιτικών, αλλά κυρίως των στρατιωτικών και της φαλλοκρατικής μιλιταριστικής λογικής (υπ΄όψιν, ότι στην ταινία εμφανίζεται ΜΟΝΟ μία γυναίκα, για λίγα μόνο λεπτά, και αυτή είναι η όμορφη γραμματέας του στρατηγού και μάλιστα μαζί του σε σκηνή κάθε άλλο παρά επαγγελματικής φύσης).

Η ταινία αποτελείται από τρεις εξιστορήσεις: τους πιλότους ενός βομβαρδιστικού που επιτίθενται σε πυρηνική βάση στην ΕΣΣΔ, τον παρανοϊκό διοικητή της αμερικάνικης βάσης που κρατάει όμηρο αξιωματικό της αεροπορίας και βρίσκεται αποκλεισμένος στη βάση του και τις διαβουλεύσεις στο Πεντάγωνο με τον πρόεδρο, τον στρατηγό, τον ρώσο πρέσβη και τον τεχνικό σύμβουλο πρώην συνεργάτη των Ναζί Dr Strangelove, έναν ανάπηρο και μισότρελο επιστήμονα.

Ο περίεργος τίτλος της ταινίας (πώς έμαθα να μην νοιάζομαι, αλλά και να αγαπώ την βόμβα) μας αποκαλύπτει την ερμηνεία του προς το τέλος, όπου ο Dr Strangelove, δίνει ρεσιτάλ ανάπτυξης θεωριών κοινωνικού σχεδιασμού βασισμένων στην ευγονική, την φυλετική καθαρότητα και την φαλλοκρατία, οι οποίες επιτέλους βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να επιβληθούν. H παράνοια όλων φτάνει τότε στο αποκορύφωμα, τον κυρίαρχο λόγο τον έχει ο πρώην αυτός ναζιστής, ο οποίος από την έπαρση στην οποία βρίσκεται, αναπτύσσοντας το ευγονικό σχέδιό του, θεραπεύεται και από την αναπηρία του, ενώ εμείς διαπιστώνουμε μέσα από το μαύρο χιούμορ μια πραγματική αλήθεια: πως ούτε ένα επικείμενο πυρηνικό ολοκαύτωμα δεν μπορεί να λογικέψει και να συμφιλιώσει τους αντίπαλους πολιτικούς και στρατιωτικούς των δύο Δυνάμεων, οι οποίοι πιο πολύ νοιάζονται για την επιβολή και την κυριαρχία παρά για την ειρήνη και την ευτυχία.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Δείτε ολόκληρη την ταινία στο youtube. Βαζω το πρώτο μέρος, τα υπόλοιπα τα βρίσκετε στη διπλανή στήλη του youtube.

Blog Action Day 2009 (Αφιερωμένη στην Κλιματική Αλλαγή)

2009-10-15T02:15:00.014+03:00

Σήμερα λοιπόν, 15 του Οκτώβρη, η καθιερωμένη Ημέρα Δράσης των απανταχού Bloggers είναι αφιερωμένη στην Κλιματική αλλαγή. Μια και το ζητούμενο είναι να υπάρχει μια σχετική ανάρτηση ανάλογα με την θεματολογία του Blog, τι πιο απλό κι εύκολο για μένα από το να κάνω μια λίστα των ταινιών με θέμα την Κλιματική Αλλαγή:

The Day after Tomorrow (2004)

The Arrival

Arctic Tale

Ice Age 2, the Meltdown

The Inconvenient Truth

Catergory 6 and Category 7

The 11th Hour

Waterworld

Startrek VI, Voyage Home

The Thaw (2009)

The Last Winter (2006)

και φυσικά για να κάνω πιο ευχάριστη την ανάρτηση, μερικές σχετικές γελοιογραφίες:

Χόρτον (Horton Hears a Who!) (2008)

2009-10-09T10:01:00.002+03:00

"A person's a person, no matter how small"

Ταινία κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή ένα ελεφαντάκι, τον Χόρτον, που διαισθάνεται ότι ένας ολόκληρος κόσμος ζει σε έναν κόκκο γύρης και αποφασίζει να κάνει το παν για να τον προστατέψει. Τον διατηρεί προσωρινά ασφαλισμένο πάνω σε ένα λουλούδι τριφυλλιού και αποφασίζει να τον μεταφέρει σε ασφαλές μέρος κάπου ψηλά σε ένα βουνό. Όμως στην παρέα του και ειδικά ο αρχηγός της παρέας, ένα αυστηρό καγκουρό, τον περιγελούν για τις «φαντασιώσεις» του, οι οποίες μάλιστα κρίνονται ως επικίνδυνες για την σωστή ανάπτυξη της ορθής λογικής στα νέα παιδιά του δάσους.

Στρατολογείται ένας γύπας να εμποδίσει τον Χόρτον να ολοκληρώσει το έργο του. Ο Χόρτον βρίσκεται σε δύσκολη θέση, γιατί από μη μια πρέπει να διασώσει το μικροσκοπικό σύμπαν του κόκκου, από την άλλη να παραμείνει μέλος της ομάδας του και αναζητεί απεγνωσμένα και ασφαλές μέρος, αλλά και τρόπο επικοινωνίας των δυο κόσμων για να αποδειχθεί η αλήθεια του. Η ταινία τελειώνει με πλάνα που απομακρύνονται από τον κόσμο των ζώων, της γης, κλπ δείχνοντας ότι και ο πλανήτης μας δεν είναι παρά ένας κόκκος σκόνης σε όλο το Σύμπαν, αλλά τον θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Τι προτιμάτε, στήθος ή μπούτι; (L 'aile ou la cuisse) (1976)

2009-10-07T13:22:00.009+03:00

Ξεκαρδιστική περιπέτεια με τον αξέχαστο Λουί ντε Φινές που έρχεται σε σύγκρουση με μια αδίστακτη πολυεθνική ταχυφαγείας που υποβιβάζει την ποιότητα της τροφής και της απόλαυσή της με τον πιο αμοραλιστικό τρόπο. Βλέποντας σήμερα την ταινία δεν μπορούμε να μην την συσχετίσουμε με την ανθρωποφάγα εργασιακή και κοινωνική επιχειρηματική πολιτική αυτών των κολοσσών.

Την ταινία βέβαια δεν θα σας την περιγράψω εγώ, μια και έχω πάρα πολλά χρόνια που την είδα, αλλά η φίλη Crispy που την ανακάλυψε πρόσφατα και με την οποία ανοίγει το νέο της κινηματογραφικό αφιέρωμα "Cook-Cinema" ήτοι "Κουζίνα και Κινηματογράφος" με πολύ εκτενή και εμπεριστατωμένη παρουσίαση. Εγώ απλώς την βάζω στην συλλογή μου να υπάρχει ως τίτλος.

V for Vendetta (2005)

2009-10-02T11:39:00.006+03:00

Κατά πόσο αυτή η ταινία και το κόμικ είναι μόνο σενάριο φαντασίας και όχι μια δυνητική πραγματικότητα; Η ιστορία με τις πανδημίες που σταδιακά με τα χρόνια κλιμακώνονταν και έφτασε στην παράνοια της σημερινής γρίπης των χοίρων, έχει ξυπνήσει τα αντανακλαστικά μας για το αν οι θεωρίες συνομωσίας για βιοτρομοκρατία δεν είναι και τόσο δημιουργήματα του μυαλού διαφόρων ευφάνταστων, αλλά έχουν και πυρήνες αλήθειας. Αυτή η ιστορία που αναφέρει το tvx-s με έχει βάλει σε σκέψεις.

Πάμε τώρα στην ταινία. Το κόμικ στο οποίο βαζίζεται δεν το έχω διαβάσει ακόμα για να κρίνω πόσο πιστά μεταφέρθηκε (πολύ τσουχτερή η τιμή του), πάντως λέγεται ότι αφέθηκαν έξω πολλοί προβληματισμοί σχετικά με τον αναρχισμό. Ομως, δεν παύει να είναι μια από τις κορυφαίες ταινίες στον σύγχρονο κινηματογράφο όσον αφορά την καταγγελία των συνήθων πρακτικών της εξουσίας όταν θέλει να περιστείλει ή και να καταργήσει την δημοκρατία και να καταπατήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θα επινοήσει και θα επικαλεστεί εθνικούς εχθρούς, σατανικούς τρομοκράτες, επικίνδυνες κοινωνικές ομάδες, θανατηφόρους ιούς και μικρόβια, άλλοτε υπαρκτούς κινδύνους που θα τους γιγαντοποιήσει, άλλοτε ανύπαρκτους που θα τους εφεύρει ή και θα τους διασπείρει σκόπιμα, όπως γίνεται στο έργο.

Ενας επικίνδυνος ιός στην Αγγλία κατασκευάζεται στα εργαστήρια αργυρώνητων επιστημόνων και διαδίδεται σκόπιμα για να δημιουργηθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να επιβληθεί στυγνή δικτατορία οργουελιανού τύπου . Δοκιμάζεται πειραματικά σε έγκλειστους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όμως ένας άνθρωπος πειραματόζωο αντιδρά απρόβλεπτα στον ιό, επιζεί παραμορφωμένος αλλά προικισμένος με υπερφυσικές δυνάμεις και διανοητικές ικανότητες και δραπετεύει. Κάνει σκοπό της ζωής του την προσωπική εκδίκηση εναντίον όλων αυτών που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, την ανατροπή αυτής της δικτατορίας και την αφύπνιση των πολιτών, χρησιμοποιώντας βίαια μέσα. Ως σύμβολό του και ιδέα για την αμφίεσή του χρησιμοποιεί μια ιστορική φυσιογνωμία τον Guy Fawkes που είχε επιχειρήσει να ανατινάξει το Βρετανικό Κοινοβούλιο to 1605 συμμετέχοντας στην λεγόμενη συνομωσία της πυρίτιδας. Συμβολικά θέτει ως σκοπό του την ολοκλήρωση του έργου αυτής της συνομωσίας, αφού προκαλέσει χάος στο δικτατορικό καθεστώς με μια σειρά επεμβάσεις και χτυπήματα.

Η ταινία έχει πολλές πτυχές γύρω από πολιτικά θέματα: της ελευθερίας, της στυγνής και διεφθαρμένης εξουσίας, της χρήσης βίας, της κοινωνικής απάθειας των πολιτών, της πίστης σε μια ιδέα, των συμβολισμών, κλπ. Η σημειολογία της έχει εμπνεύσεις από υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων, από σχετικές ταινίες ή μυθιστορήματα (πχ 1984) με πολυδιάστατους συμβολισμούς, όπως πχ το σύμβολο «V» σε κύκλο που σημαίνει «νίκη», vendetta/εκδίκηση, «5» στα λατινικά (5 Νοεμβρίου ήταν να γίνει η συνομωσία της πυρίτιδας αλλά και το τελικό χτύπημα στην ταινία), περίπου ανάστροφο «Α» του αναρχισμού, κλπ.

Διαβάστε περισσότερα για όλα αυτά στο wikipedia

Δείτε Trailer στο youtube

Blast from the past, part 2

2009-09-26T11:10:00.014+03:00

Συνεχίζω την αναδρομή σε παλιές αγαπημένες τηλεοπτικές εκπομπές και σειρές, με το χαρακτηριστικό intro ή το outro. Το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ. Κλικ στα λινκς για να τα δείτε:

Κωμωδίες - Κινούμενα σχέδια
Lucy Show

Ιπτάμενη Καλόγρια (Flying Nun)

Τζίνι (I Dream of a Jeannie)

Πράκτωρ Σμάρτ (Get Smart)

Τρελές κούρσες (Wacky Races)

Ιπτάμενες σακαράκες (Flying Machines)

Woody Woodpecker

Popey the sailor man

Pink Panther

Merrie Melodies

Ψωνίζω, άρα υπάρχω (Confessions of a Shopaholic) (2009)

2009-09-22T11:31:00.009+03:00

Ελαφριά κωμωδία, βασισμένη σε πετυχημένο μυθιστόρημα, στο επίπεδο παλιών ελληνικών ταινιών διδακτικού περιεχομένου τύπου Ρένας Βλαχοπούλου (πχ «Η χαρτοπαίχτρα»)αλλά αναφερόμενη σε μια σύγχρονη εξάρτησή μας, τον υπερκαταναλωτισμό.

Η ταινία λοιπόν δεν κάνει βαθυστόχαστες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές αναλύσεις του φαινομένου, αλλά αγγίζει αποσπασματικά και χαλαρά κάποιες όψεις του, ενδιαφέρουσες θα έλεγα, αν λάβουμε υπ’όψιν το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αυτό που είναι έρμαιο των διαφημίσεων και των πιστωτικών καρτών, του shopping therapy και των συνεχών ψυχαγωγικών εξόδων στα Mall και τα Cosmos Center.

Αλλωστε αυτό το κοινό δεν πρόκειται ποτέ να έρθει σε επαφή, να διαβάσει και ακόμα πιο πολύ να καταλάβει, ξέρω γω, Γκι Ντεμπόρ ή Σλαβόι Ζίζεκ και να προβληματιστεί αναστοχαστικά για τον ρόλο του στην σημερινή κοινωνία του θεάματος, της κατανάλωσης και γενικότερα στην συγκρότηση του Εγώ του εντός της καπιταλιστικής διαδικασίας, αλλά μπορεί μια χαρά να αντικρύσει και κατανοήσει την προσωπική του μιζέρια σε μια ελαφριά ταινία σαν αυτή. Μάλιστα η ταινία είναι και αυτοαναφερόμενη σε αυτό το σημείο: Η πρωταγωνίστρια, μια τυπική χαζοβιόλα, αρρωστημένα εξαρτημένη από τον καταναλωτισμό, γράφει σε περιοδικό για την οικονομία και την αποταμίευση άρθρα και ιστορίες καλώντας τον κόσμο σε αυτοσυγκράτηση στις αγορές του, σε απλή καθημερινή γλώσσα που να την καταλαβαίνουν όλοι. Ασχετα αν εφαρμόζει στο έπακρο η ίδια το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»…

Κατά τα άλλα, τυπικό κλισέ σενάριο με χάπυ έντ όπου οι πρωταγωνιστές στο τέλος ερωτεύονται. Λόγω θεματολογίας όμως, την βάζω ένα αστέρι πάνω από τις ανούσιες σχετικές αμερικάνικες κωμωδίες του συρμού.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Δείτε και την αγαπημένη μου αντικαταναλωτική γελοιογραφία από την σκοπιά του άντρα, μια και η ταινία είναι εξ ολοκλήρου από τη σκοπιά της γυναίκας:

Επειδή: "Ο Κινέζος θα χτυπήσει ν φορές"...

2009-09-20T11:47:00.009+03:00

...και επειδή σήμερα έσβηνα καμμιά 50ριά κινέζικα σχόλια spam για τσόντες κλπ, αναγκάζομαι μετά λύπης μου να εισάγω την σπαστική λέξη επαλήθευσης, καθώς και μια επιπλέον δουλειά για μένα, τον προέλεγχο των σχολίων. Για την υπόθεση με τον Κινέζο διαβάστε στον ΑΑΤΟΝ και μάλλον θα πρέπει να κάνετε όλοι/ες σας κάτι ανάλογο για να μην σας γεμίζει το blog με σκουπίδια ο ανόητος αυτός.

O καιρός των Ινδιάνων (Bury My Heart at Wounded Knee) (2007)

2009-09-19T11:25:00.006+03:00

Επική ταινία που γυρίστηκε για την τηλεόραση και αφορά πραγματικά ιστορικά γεγονότα για την εξόντωση και την καταστροφή των ινδιάνικων κοινωνιών των Σιού από τους δυτικούς άποικους που εποφθαλμιούσαν τη γη τους για τον χρυσό.

Πρόκειται για την ιστορία των Καθιστού Ταύρου (Sitting Bull) που αντιστάθηκε στις επιθέσεις του στρατού, αλλά γρήγορα λύγισε και αναγκάστηκε μετά από περιπλανήσεις και κακουχίες να συνθηκολογήσει και να εγκατασταθεί με τη φυλή του σε άθλιους καταυλισμούς (Reservations) όπου θερίζονταν από την πείνα, τα ψυχολογικά προβλήματα και τις επιδημίες. Οντας σε συνεχείς διαπραγματεύσεις με την αμερικάνικη Κυβέρνηση έχαναν συνεχώς τα εδάφη τους με εξευτελιστικούς όρους είτε με την απειλή των όπλων, είτε με δόλο. Σε μια φάση που το ποτήρι είχε ξεχυλίσει και υπήρχε κίνδυνος ταραχών και εξέγερσης από τους Ινδιάνους, γίνεται επίθεση με πυροβολικό και ιππικό στον καταυλισμό και μαζί με τον Καθιστό Ταύρο δολοφονούνται και πολλοί άμαχοι στη θέση Wounded Knee.

Η ταινία έχει πολύ ενδιαφέρον, όχι μόνο για τα πολύ σημαντικά αυτά ιστορικά γεγονότα, που αποτελούν μικρό μόνο μέρος της γενοκτονίας των ινδιάνων στην Αμερικάνικη ήπειρο, αλλά και για την αναπαράσταση της σύγκρουσης των δυο κουλτουρών, της ηγεμονικής θέσης της αμερικάνικης έναντι της ινδιάνικης, αλλά και της αδυνατότητας των ουτοπικών σχεδιασμών περί αφομοίωσής τους μέσω της ενσωμάτωσής τους στις αξίες και ευκαιρίες της νέας κουλτούρας. Ο ένας και μοναδικός ινδιάνος που κατόρθωσε να γίνει πετυχημένος γιατρός αποτελεί, σύμφωνα με τον αμερικανό γερουσιαστή, το πρότυπο που πρέπει να ακολουθήσει ο κάθε ινδιάνος που θα κοινωνήσει τις δυτικές αξίες και τρόπο ζωής: Ατομική ιδιοκτησία, ατομική επιτυχία και κοινωνική άνοδο, εκχριστιανισμός, κοντό μαλλί, φράκο και καπελαδούρα για ενδυμασία.

Η ταινία είναι αρκετά πιστή αναπαράσταση των πραγματικών γεγονότων, μόνο ο ρόλος του ενσωματωμένου ινδιάνου γιατρού, σκηνοθετική αδεία, έχει αρκετή απόκλιση από το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο ώστε να μπορέσουν να χωρέσουν στην ταινία πολλά ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν σε διαφορετικές χρονιές και σε διαφορετικούς τόπους, με πολύ όμοιο όμως τρόπο.

Διαβάστε για την ιστορία του Καθιστού Ταύρου, για τα σχέδια αφομοίωσης και για τα αιματηρά γεγονότα στο Wounded Knee

Για την ταινία διαβάστε στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ακούστε και το τραγούδι Indian Reservation από τους Paul Revere & The Raiders, που μιλάει για τα παρόμοια προβλήματα των Ινδιάνων Τσερόκι, αν και δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη ταινία.

Μπλογκογενέθλια σήμερα: Ενας χρόνος Eco-Cinema!

2009-09-16T09:10:00.005+03:00

Λέω σήμερα να μην σας πρήξω με κοινότοπες ευχές και λογίδρια ή με καμιά ανασκόπηση των πιο διδακτικών οικολογικών ταινιών, it’s party time, οπότε ας διασκεδάσουμε με βιντεάκια ή τρεηλερ από παρακμιακές ή καλτ ταινίες Monster movies των 50ς-60ς έως αρχές 70ς. Αυτές που έχουν βαθμολογηθεί στο blog μου με την ένδειξη «ιλαροτραγωδία»

Ας ξεκινήσουμε πρώτα με το top ten of giant movie monsters:

Και φυσικά με το trailer του νικητή (όχι embedded γιατί είναι έκπληξη). Μια καλτ b-movie ταινία που δεν πρέπει να τη χάσει κανείς!

Ακολουθούν οι καλύτερες σκηνές από τον Reptilicus rezilicus έναν χάρτινο προϊστορικό δράκο με την πολύ ρεαλιστική τοξική πράσινη γλίτσα που εκτοξεύει:

Μετά ο ΚΡΟΝΟΣ: το τρομερό εξωγήινο ρομπότ που ήρθε να καταστρέψει τον κόσμο, απομυζώντας την πολύτιμη ενέργειά του. Όταν το πρωτοείδα τρόμαξα τόσο πολύ που δεν άντεχα να βλέπω υπερυψωμένες υδροδεξαμενές και ντεπόζιτα για πολλά πολλά χρόνια!

Το Night of the Lepus: δεν γίνεται να μην σκάσεις στα γέλια με αυτό το «θρίλερ που τους βγήκε κωμωδία» Τύφλα να έχουν οι Monty Pythons!

Και φυσικά ο ανεπανάληπτος Godzilla vs Smog Monster, αλλά εντάξει, αυτή είναι καλτ ταινία ως μια από τις πρώτες με καθαρά περιβαλλοντικό μήνυμα και μάλιστα για τους μικρούς μας φίλους, οπότε respect.

Καλή διασκέδαση! Και μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε και την τούρτα γενεθλίων μου:

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ 5

2009-09-12T12:36:00.009+03:00

Για την Οργάνωση People for the Ethical Treatment of Animals (PETA), η Αμερικανίδα ναυαγοσώστρια του Hollywood Πάμελα Άντερσον αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει σε ένα σποτάκι, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο σχετικά με την ηθική αντιμετώπιση προς τα ζώα. Μόνο που για τα αμερικανικά δεδομένα, το σποτάκι θεωρήθηκε «πολύ τολμηρό» και δεν προβλήθηκε με την αιτιολογία ότι «μπορεί να το δουν ανήλικα παιδιά».Όπως και να έχει, η Πάμελα δήλωσε πως θα συνεχίζει να αγωνίζεται για την προστασία των ζώων.

www.tvxs.gr

Καλά! Τα γνωστά! Κανένα παιδί δεν έχει δει ποτέ του κώλο, και θα πάθει ψυχικό τραλαλά από το θέαμα! Αλλά η λογοκρισία όταν υπάρχει δεν περιορίζεται μόνο σε σεξουαλικά υπονοούμενα, βρίσκει πάτημα και ανοίγει η όρεξή της για να πάει παραπέρα. Δείτε και ένα άλλο απαγορευμένο σποτάκι στις ΗΠΑ για το χτύπημα στο WTC:

Αδωξοι Μπάσταρδη (Inglourious Basterds) (2009)

2009-09-07T13:38:00.015+03:00

H νέα πολυσυζητημένη ταινία του Quentin Tarantino έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, αν και διατηρεί τα γνωστά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το στυλ του: απλοϊκή υπόθεση με αισθητική που παραπέμπουν σε συγκεκριμένα καλτ ή παρακμιακά κινηματογραφικά genres του παρελθόντος, συνδυασμός χιούμορ και γραφικής βίας και εμμονή σε διάρκεια των διαλόγων. Πρώτα πρώτα η χρονική ροή της ταινίας είναι κανονική και όχι ανακατεμένη. Επίσης έχει πλοκή, συγκινησιακή φόρτιση καθώς και αναφορά σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα με την πρωτοτυπία ότι δεν τον ενδιαφέρει στο ελάχιστο η ιστορική ακρίβεια, αλλά μάλλον η φαντασιακή εκδικητική απόδοση δικαιοσύνης και κάθαρσης σε προσωπικότητες και παρατάξεις της ιστορίας, η οποία δεν σκαμπάζει και πολλά από δίκαιο, κοινό αίσθημα και πολιτική ορθότητα.

Εφτιαξε λοιπόν μια φανταστική ιστορία για τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο στα πρότυπα των «πολεμικών σπαγγέτι», όπως λέγονται σε παραλληλισμό με τα «γουέστερν σπαγγέτι», (δανειζόμενος και τον τίτλο παλιάς σχετικής ταινίας, αλλάζοντας την προφορά της με αλλαγή γραμμάτων (*)) που σκοπό έχει να διασκεδάσει, να θίξει χαρακτήρες και να ικανοποιήσει φαντασιακά το κοινό αίσθημα εκδίκησης για τις ωμότητες των Ναζί.

Ο θεατής, λοιπόν, όχι μόνο δεν πρέπει να αναμένει ιστορική ακρίβεια, αλλά ούτε καν να αναζητεί ψήγματα αυτής. Θα πρέπει να την δει ως μια ταινία που χαϊδεύει τις εκδικητικές προσδοκίες της φαντασίας του για την έκβαση κάποιων ιστορικών γεγονότων, όπως ακριβώς, σε σκηνή της ταινίας, οι Ναζί και ο Χίτλερ γελούν και ζητοκραυγάζουν σαν παιδάκια όταν ο γερμανός ήρωας σκοτώνει σαν μύγες τους αμερικάνους στο έργο που βλέπουν, ξέροντας κατά βάθος ότι αυτό είναι σκηνοθεσία και όχι πραγματικότητα. Λίγο πολύ η ταινία είναι μια υπερβάλλουσα αναπαράσταση ηρωικών και εκδικητικών ταινιών του συρμού για τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο τύπου Τζων Γουαίην ή λοχία Σώντερς της γνωστής τηλεοπτικής «Μάχης»

Η υπόθεση εξελίσσεται στη Γαλλία αρχικά το 1941 στην ύπαιθρο όπου η πρωταγωνίστρια Εβραία Σοσάνα κατορθώνει να ξεγλιστρήσει από τα χέρια του Ναζί κυνηγού εβραίων, ο οποίος κλέβει την παράσταση από όλους τους ηθοποιούς με το κυνικό, ειρωνικό, σαδιστικό και διανοουμενίστικο στυλ του. Η Σοσάνα με τον καιρό κατορθώνει να γίνει ιδιοκτήτρια ενός κινηματογράφου ο οποίος, μαθαίνει, πως έχει επιλεχθεί από τους Ναζί για την πρεμιέρα μιας προπαγανδιστικής ναζιστικής ταινίας για τα κατορθώματα ενός Ναζί ήρωα εναντίον των αμερικάνων. Στην πρεμιέρα θα παραβρεθεί όλη η αφρόκρεμα της Ναζιστικής ηγεσίας συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Χίτλερ. Με μια τέτοια μοναδική ευκαιρία να της παρουσιάζεται, αποφασίζει να τους παγιδέψει και να τους κατακάψει ζωντανούς κατά τη διάρκεια της παράστασης, παίρνοντας εκδίκηση για την σφαγή της οικογένειάς της.

Παράλληλα με τις προετοιμασίες της Σοσάνας, μια ομάδα αμερικανοεβραίων κομμάντος κυνηγών κεφαλών ναζί, με ιδιάζοντα σαδισμό στις εκτελέσεις των γερμανών αιχμαλώτων, και με το όνομα «Αδοξοι Μπάσταρδοι», σχεδιάζουν και αυτοί εν αγνοία της χτύπημα στον κινηματογράφο. Στην παράλληλη πορεία και των δυο (Σοσάνας & Αδοξων Μπάσταρδων), προς την «τελική λύση», χωρίς να γνωρίζει ο ένας τον άλλον, συμβαίνουν διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις με πολύ γέλιο, γκάφες και φυσικά μπόλικα φονικά και σπλατεριές. Στον ρόλο του αρχηγού των Αδοξων Μπάσταρδων ο Brad Pitt.

(*) Η ελληνική απόδοση του αγγλικού τίτλου με απλή ανορθογραφία είναι άλλη μια αποτυχημένη απόδοση στα ελληνικά τίτλου ξένης ταινίας. Η περίεργη γραφή του επέλεξε ο Ταραντίνο έχει να κάνει με την προφορά σε διάφορες γλώσσες ή διαλέκτους, κάτι που αποτελεί σημαντικό στοιχείο της πλοκής της ταινίας και των κωμικών ευτράπελων και δεν είναι θέμα ορθογραφίας. Πετυχημένη απόδοση στα ελληνικά θα ήταν πχ «Άδουξοι Μπαστάρδοι», «Άντοξοι Μπάστερντοι», «Αντόξοι Μπαστάρντοι», κλπ.

Για όσους δεν την είδατε, ΜΗΝ επηρεαστείτε από τις όποιες αρνητικές κριτικές δέχτηκε, όσες τέτοιες διάβασα είναι τα γνωστά ελιτίστικα ακαταλαβίστικα. Πάτε να την δείτε έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω και με αυτές τις προσδοκίες είμαι βέβαιος ότι θα διασκεδάσετε πολύ.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia

Δείτε trailer στο youtube

Ακούστε το Putting out the Fire Του David Bowie που ακούγεται στην ταινία και το "Rabbia E Tarantella" του Ennio Morricone στους τίτλους του τέλους

To Eco-Cinema συνεμορφώθη προς τα υποδείξεις και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου προς τους ανύποπτους γονείς

2009-09-03T20:36:00.005+03:00

Αγαπητοί γονείς

Είστε απόλυτα σίγουροι ότι το σπίτι σας είναι απόλυτα ασφαλές για την ορθή ψυχοδιανοητική ανάπτυξη των παιδιών σας και την διασφάλιση της ηθικής τους ακεραιότητας; Είστε απόλυτα βέβαιοι ότι κάθε απρεπές έντυπο βρίσκεται σε μέρος που δεν μπορεί να πέσει στα χέρια των ανύποπτων παιδιών σας, διαφθείροντάς τα ανεπανόρθωτα; Για κάντε έναν ακόμα εξονυχιστικό έλεγχο, γιατί έχω την εντύπωση πως κάτι πολύ σοβαρό σας έχει ξεφύγει:Προσοχή! Στο παρόν βιβλίο, ο άγνωστος συγγραφέας του, κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία του, έχει γράψει και συμπεριλάβει κείμενα που σε ωθούν στην αυτοκτονία, με περιγραφές αιμομιξίας, κτηνωδίας, σαδομαζοχισμού, σεξουαλική βίας, φονικών, διαστροφικής βίας, χρήσης ουσιών, ομοφιλοφιλίας, ηδονοβλεψίας, εκδίκησης, ανομιών και κάθε λογής ωμοτήτων και κατάφορων παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Διακεκριμένοι παιδοψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι προειδοποιούν: Εκθεση στο περιεχόμενο αυτού του βιβλίου για παρατεταμένο χρονικό διάστημα και ειδικά κατά τη διάρκεια της ψυχοδιανοητικής ανάπτυξης των παιδιών μπορεί να προκαλέσει παραισθήσεις, μείωση της ικανότητας αντίληψης και λογικής, και σε ακραίες περιπτώσεις, παθολογικές διαταραχές, μίσος, φανατισμό, βία, φόνο ακόμη και γενοκτονία.

Για του λόγου το αληθές, θα παρέθετα και αποσπάσματα, ειδικά από το «Ασμα Ασμάτων», αλλά θα δεχτώ πάλι βροχή επισημάνσεων για απρεπές περιεχόμενο.

Προωθείστε αυτό το κείμενο, ώστε να γίνει ευρέως γνωστό και να σωθούν από την διαφθορά τα παιδιά μας!